Poland and Georgia fight for freedom

Wygrana Bronislawa Komorowskiego oznacza kleske Polski i 65 Miliardow Dolarow dla bogatych ateistow z USA, Nowojorskich, chroniacych Hitlera 1932 to 1945.

2010-05-16T12:22:00.001-07:00

Wygrana Bronislawa Komorowskiego oznacza kleske Polski i 65 Miliardow Dolarow dla bogatych ateistow z USA, Nowojorskich, chroniacych Hitlera 1932 to 1945.
Tusk i Platforma Obywateska ma to na sumieniu.
Nie dla Polskich szpitali, na drogi, szkoly, Uniwersytety Polskie ale dla bogatych, ktorzy sie juz dorobili na manipulacji Zlotego
Goldman sachs manipulation of the Polish Zloty.
Profesor jest zdania że nic nikomu się nie należy ( w kwestii odszkodowań )
Wypowiedź z audycji minął miesiąc z Tv Trwam.

Bogusław Wolniewicz o europejskim Dekalogu i nowym Jahwe

Smierć rotmistrza Pileckiego 1/9

ZBRODNIE KOMUNISTÓW- "Gen. August Emil Fieldorf 'Nil' " 1/2

Ile pieniędzy zainwestował B.Komorowski w parabank Janusza Palucha?
Ile pieniędzy zainwestował B.Komorowski w parabank Janusza Palucha?
Skąd dysponował taką kwotą w 1991r.?

Fragment tzw.”Raportu o likwidacji WSI” (strona 78 i 79)

„Służby interesowały się również kontaktami finansowymi Komorowskiego i Rayzachera z Januszem Paluchem, który prowadził tzw. „działalność parabankową”. Komorowski, Rayzacher i Benedyk mieli zainwestować
w przedsięwzięcie Palucha 260 tys. DEM. Płk Janusz Paluch działał wśród oficerów, a jego pośrednikiem
w przyjmowaniu lokat był m.in. ppłk Janusz Rudziński(118).

Po bankructwie Palucha (wiosną 1992 r.) ws. „TOMASZEWSKI”, Bronisław Komorowski i Maciej Rayzacher chcieli odzyskać zainwestowane pieniądze przy pomocy wynajętych firm detektywistycznych, które wkrótce wycofały się
z umowy, obawiając się powiązań politycznych Palucha. Komorowskiemu sugerowano, że pieniądze może odzyskać kontrwywiad WSI, który pomógł innym oszukanym w ten sposób wysokim oficerom WP(119).

„TOMASZEWSKI” twierdził, że fundusze zbierane nieoficjalnie przez Palucha mogły posłużyć do sfinansowania biura wyborczego Lecha Wałęsy lub kandydata przez niego popieranego.(120) W czasie, gdy miał kłopoty
z policją, Paluch ukrywał się w mieszkaniu siostry Wachowskiego w Bydgoszczy a w listopadzie 1994 r.
zaproponował „TOMASZEWSKIEMU” wspólne interesy(121).”

(118) Według „Notatki służbowej” z 14.04.1995 r., sporządzonej przez kpt. Piotra Lenarta z Wydziału 2 Oddziału KW POW, Bronisław Komorowski i Maciej Rayzacher w okresie 1991-92 powierzyli WS. „Tomaszewski” wysokie sumy pieniędzy, aby ten wpłacił je do tzw. „banku Palucha” za pośrednictwem płk. Janusza Rudzińskiego.
Cała suma opiewała na 260 tys.DM. Z odnalezionych dokumentów nie wynika, że WSI interesowały się źródłem
pochodzenia zgromadzonego kapitału. Według rozpoznania Kontrwywiadu Wojskowego, pieniądze wpłacali także
inni wyżsi oficerowie WP.

(119) W notatce WSI stwierdzono, że Rayzacher i Komorowski nie mieli „możliwości żądania zwrotu pieniędzy drogą prawną”. WS Tomaszewski dowiedział się, że „generałom udało się odzyskać pieniądze przy pomocy kontrwywiadu wojskowego”. Próbą odzyskania pieniędzy zajął się w imieniu Komorowskiego i Rayzachera WS „Tomaszewski”. Podjął się on obserwować Demola, w zamian za pomoc w odzyskaniu od Palucha pieniędzy.

W aktach nie ma informacji, czy próby odzyskania zainwestowanych pieniędzy przez ws. „Tomaszewski”, Komorowskiego i Rayzachera w „Bank Palucha” powiodły się. Brak też informacji, skąd tak dużą sumę
posiadali wyżej wymienieni. Nie wiadomo też, jak zakończyło się rozpracowanie Komorowskiego, Rayzachera
oraz wyższych oficerów WP.

Warzechy, Ziemkiewicze i inni. Starczy wam odwagi by zadać te dwa proste pytania?

Wkrótce będą odpowiedzi…
śli Narodowy Bank Polski nie przekaże do budżetu dodatkowych 4 mld zł, marszałek Sejmu może rozpocząć procedurę powołania nowego prezesa banku centralnego. Członkowie RPP mówią wprost: "To szantaż". - Na Piotra Wiesiołka pełniącego obowiązki prezesa NBP po tragicznej śmierci Sławomira Skrzypka wywierany jest polityczny nacisk, aby przekazał do budżetu pieniądze z rezerwy na stabilizację kursu złotego - alarmują rozmówcy "Naszego Dziennika".

- Decyzja rządowej większości w Radzie Polityki Pieniężnej o zwróceniu się do Zarządu NBP o ponowne skalkulowanie ryzyka i oszacowanie rezerwy na ryzyko kursowe jest formą szantażu: "Jak nie zrobicie po naszej myśli - powołamy nowego prezesa NBP" - potwierdza jeden z członków RPP proszący o zachowanie anonimowości.
NBP oszacował ryzyko zmiany kursów walutowych, jakie mogą wystąpić na przestrzeni 10 dni, a nie w skali jednego roku. Według tego wyliczenia odpis na rezerwę kursową umieszczony w sprawozdaniu wynosi 4,2 mld złotych. Sprawozdanie zostało pozytywnie ocenione przez jedną z największych międzynarodowych firm audytorsko-doradczych PriceWaterhouseCoopers. Im wyższy jest odpis na rezerwę wliczany w koszta, tym mniejszy zysk NBP przekaże do budżetu.
Krzysztof Rybiński, były wiceprezes NBP, przekonuje, że zarząd banku centralnego nie powinien korygować w dół rezerwy w sprawozdaniu, a raczej ją podwyższyć, ponieważ została ona wyliczona na minimalnym możliwym poziomie.
Warto podkreślić, że tuż po katastrofie prezydenckiego samolotu, w której zginął prezes NBP Sławomir Skrzypek, marszałek Sejmu zapowiedział, że wskazanie kandydata na nowego prezesa będzie jedną z pierwszych jego decyzji. Komentatorzy ocenili, że Komorowski powinien jednak pozostawić tę decyzję nowo wybranemu prezydentowi, ponieważ sytuacja finansowa jest stabilna i nie zachodzi konieczność natychmiastowej obsady stanowiska. Ustawa mówi, że w razie nieobecności prezesa NBP jego funkcję obejmuje pierwszy zastępca prezesa, którym jest Piotr Wiesiołek, i to właśnie on przejął stery banku. W następnych dniach marszałek, pod naciskiem rynków finansowych zaniepokojonych perspektywą nominacji szefa banku centralnego z grona osób związanych z koalicją rządową, nieco wyhamował swoje zapędy. Dał jednak do zrozumienia, że będzie podejmował decyzje w zależności od wyniku sporu zarządu NBP z Radą Polityki Pieniężnej, gdzie większość mają członkowie nominowani z rekomendacji koalicji rządzącej. Po ostatnim posiedzeniu RPP Elżbieta Chojna-Duch zapytana, co będzie, jeśli zarząd banku nie zmieni sprawozdania, odpowiedziała, że Rada będzie się zastanawiać, co zrobić, ale oświadczyła, że są też inne różne procedury...
O utrzymaniu niezależności banku centralnego rozstrzygnie najbliższe posiedzenie Rady zaplanowane na 27 i 28 kwietnia. Zarząd ma na nim ponownie przedstawić do oceny sprawozdanie finansowe za 2009 rok. Czy będzie to dotychczasowy dokument, czy przeliczony po myśli rządu - na razie nie wiadomo. Do 30 kwietnia zaakceptowane przez RPP sprawozdanie powinno być przekazane Radzie Ministrów do zatwierdzenia. Dwa tygodnie później 95 proc. rocznego zysku NBP podlega odprowadzeniu do budżetu państwa. Gra toczy się o to, czy będzie to 4,2 mld zł, jak wyliczył bank, czy też dwukrotnie więcej - jak chce rząd - ale kosztem stabilności złotego.

Article by James Conrad on seekingalpha.com (dated from last December)

There is no other leveraged commodity market where short sellers increase their positions, materially, as the price rises, and increase them even more when prices are exploding, except gold and silver. The reason traders don’t normally do that is that it exposes short sellers to unlimited liability and risk. Yet, in both March and July 2008, and on countless occasions over the past 21 years, vast numbers of new gold and silver short positions were temporarily opened up, with the position holders seemingly unconcerned about the fact that precious metals had just risen exponentially, and that there was a very real potential they would bankrupt themselves with unlimited upside potential. Normal traders would not expose themselves to such unlimited risks.

I conclude, therefore, that over the last 21 years or so, “fake” precious metals supply in the form of promises of future delivery have habitually been increased when prices increase until increased “supply” managed to overwhelm increased demand, leading to a temporary price collapse. This is compounded by the fact that the futures prices on COMEX tend to dictate the “official” report price for the precious metals elsewhere.

After the market is broken, shell-shocked leveraged long market participants have always been thrown out of their positions by margin calls, and/or have been happy to sell contracts back to the short sellers at much lower prices. This process has always allowed short sellers to cover short positions at a profit. If for some reason naked shorts needed to deliver, they could always count on various European central banks (and some say the Fed basement repository) to backstop them, releasing tons of physical gold into the market. It seemed that there were always another 34 tons or so of gold dumped at strategic times to bring down fast rising prices. Meanwhile, huge physical market demand in Asia and severe shortages buffered the downside. Because of the physical demand, prices steadily increased but, perhaps, at a much slower pace than would have been the case in the absence of market manipulation.

Rarely was there ever a serious short-squeeze. Rarely, that is, until Friday of last week when the deliveries demanded by non-leveraged long buyers reached record levels. In spite of an avalanche of complaints from gold and silver investors, the CFTC (Commodity Futures Trading Commission) has never bothered to audit even one vault to see if the short sellers really have the alleged gold and silver they claim to have. There is a legal requirement that, in every futures contract that promises to deliver a physical commodity, the short seller must be 90% covered by either a stockpile of the commodity or appropriate forward contracts with primary producers (such as miners). Inaction by CFTC, in the face of obvious market manipulation, implies a historical government endorsed price management.

Things, however, are changing fast. As previously stated, the first major mini-panic among COMEX gold short sellers happened last Friday. As of Wednesday morning, about 11,500 delivery demands for 100 ounce ingots were made at COMEX, which represents about 5% of the previous open interest. Another 2,000 contracts are still open, and a large percentage of those will probably demand delivery. These demands compare to the usual ½ to 1% of all contracts.

The U.S. economy is in shambles. Both commercial and investment banks are insolvent. European central banks no longer want to sell gold. China wants to buy 360 tons of it as soon as humanly possible, and as soon as it can be done without sending the price into the stratosphere. A close look at the Federal Reserve balance sheet tells us that Ben Bernanke eventually intends to devalue the U.S. dollar against gold. There has been a vast expansion of Fed credit, which has risen from $932 billion to $2.25 trillion in the last two and a half months. The Fed has bought nearly all toxic bank assets that were supposed to be purchased pursuant by the $700 billion Congressional bank bailout.

Official bailout funds have been used to buy equity interests in the various banks instead. By avoiding the use of monitored Congressional funds, the Fed has embarked on a secretive campaign to buy toxic assets. They have refused to give any accounting of their activities, even though they are using taxpayer money to do this. The Fed has refused, for example, to comply with a “freedom of information act” request from Bloomberg News. That refusal is now the subject of a major lawsuit.

The Federal Reserve has embarked on the biggest money printing surge in history, though the world economy has yet to feel its effect. To prevent newly printed dollars from causing immediate hyperinflation, these newly printed dollars have been temporarily sequestered into the banking industry’s reserves, rather than being released for general use. This was done in a number of creative ways.

First, the number of “reverse repurchase agreements” has been increased to $97 billion. A “repurchase agreement” is a non-recourse method by which the Fed increases the money supply by paying dollars for collateral. The collateral, in this case, are toxic defaulting mortgage bonds that banks want to be rid of. The cash enters the system and theoretically stimulates the economy because it supplies banks with money to make loans with.

A “reverse repurchase agreement” is the exact opposite. It is a method of reducing the money supply by selling bonds to the banks, and taking the cash back out of the system. In this case, the Fed gave banks cash for toxic defaulting mortgage bonds. Then, it took the same cash back by selling the banks new treasury bills just received from the U.S. Treasury. The Fed, in turn, bought these T-bills with the newly printed dollars. The banks, having gotten rid of toxic assets, were allowed to transfer private risk to the taxpayers. This process bolsters bank balance sheets by privatizing bank profits, and socializing bank losses.

At the same time, the U.S. Treasury has been very busy selling newly printed Treasury bills to anyone foolish enough to buy them. To a large extent, the fools reside overseas, but some reside inside this country, and the sale of these U.S. bonds has resulted in a substantial inflow of foreign reserves to the Treasury. Banks have also been offered favorable interest rates on both reserve and non-reserve deposits held at the Fed.

This was combined with what is probably a tacit agreement by which the banks were given the money and led to redeposit most newly printed cash back into the Fed, in a category known as “Reserve balances with Federal Reserve Banks”. This category has ballooned from $8 billion in September to $578 billion on November 28th.

On October 9, 2008, the Federal Reserve began paying interest on deposits at Federal Reserve Banks. The overnight rate happens to have dropped way below the “official” federal funds rate. Meanwhile, rates paid by the Fed on required deposits are only .1% less than the federal funds rate, and on voluntary deposits only .35% less than the federal funds rate. Accordingly, U.S. banks can engage in a dollar based one-nation carry trade, which further sequesters the newly printed dollars.

Banks are borrowing from the Fed, then taking the same money, redepositing it, and earning a spread on the interest rate differential. Banks can also deposit newly printed dollars into a category known as “Deposits with Federal Reserve Banks, other than reserve balances.” This category also earns interest in a similar way, and has risen from $12 billion to $554 billion in the same time period. The funds will eventually be used for direct lending from the Fed to open market borrowers, at huge levels of risk that even the free-wheeling cowboys who run things at America’s private banks are not willing to accept.

That being said, most money center banks in America are certainly NOT risk averse, even now. People who are bailed out of foolish decisions never become risk averse. They are, however, very insolvent, and, aside from the non-recourse provisions of Fed repurchase agreements, they would prefer, for bad publicity reasons, not to default on their obligations to the Fed. Aside from the newly printed dollars given to them by the Fed and the recent transfer of all risk to the taxpayers, they have no liquidity of their own with which to make new loans. That is why they aren’t making any. The Fed will eventually make the loans itself and take all the risk, while using the private banking system as merely a means for delivery.

Right now, however, the Fed wants to sequester the new dollars, until the U.S. Treasury has finished the major part of its funding activities. That will allow the Treasury to borrow money at very low rates. The Fed intends to feed money into the system, but at the minimum rate needed to prevent the DOW index from staying under 8,000 for any significant period of time. Right now, most measures are designed simply to stop U.S. banking laws from automatically requiring the closure of most big banks.

The extent of manipulations engaged in by this Federal Reserve is mind numbing. The total number of sequestered dollars has now reached well in excess of $1.2 trillion dollars. That means that Fed credit, so far, has been effectively increased only by about 10%, over the last 2.5 months, rather than 150% that appears on the surface of the Fed balance sheet. The rest is temporarily sequestered.

Back in July, the U.S. Treasury, through the ESF (Exchange Stabilization Fund), sold billions of euros and, I believe, established a dollar sequestering “derivative” by paying interest, perhaps in Euros, to foreign money center banks. This was designed to keep dollars out of circulation, overseas. It was the beginning of the dollar bull back on July 15th.

I had thought, at the time, with good reason, that the U.S. would run out of foreign exchange and would be forced to close down the operation within a few months. I underestimated Ben Bernanke.

Instead, the Fed managed to establish currency swap lines with various foreign nations, under the guise of supplying them with dollars. This need for dollars arose partly as a result of the actions of the Fed, in sequestering Eurodollars in July, and partly as a result of the multiple credit default events which triggered over $2.5 trillion worth of selling in the stock and commodities markets, as 50 to 1 leveraged players were forced to cover about $50 billion worth of credit default insurance obligations.

In truth, the Fed needs the foreign currency more than the foreign central banks need dollars. The Fed is using its new foreign currency resources, in part, to control the value of the dollar, and to ensure that U.S. bailout bonds are sold for the highest possible prices at the lowest possible long term costs. Anyone who buys long term Treasury bills is going to lose a fortune of money in the long term.

The Fed has also taken a number of steps beyond those already discussed to restrict aspects of the normal money supply which most strongly affect exchange rates. For example, they only allowed “currency in circulation” to rise by $33 billion in aggregate, while at the same time increasing foreign reverse repurchase agreements to reduce foreign availability of dollars by $30 billion, and reducing the “other liabilities” category dollar availability by another $7 billion. Since it is likely that “other liabilities” involve foreign held dollars, this resulted in a net deficit of $4 billion on foreign exchange markets, as compared to September, 2008.

All these actions, taken together, have supported the dollar overseas, and led to a breakdown of the commodities markets. The adverse effect of a paradoxically rising dollar has been especially severe in dollar dependent commodity producing nations, such as Ukraine.

The net effect is that the U.S. dollar, in spite of terrible fundamentals, is now King of the Currencies once again, at least temporarily. The rising value of the dollar happens also to support naked short sellers of gold and silver, on COMEX, and these are old friends of the Federal Reserve. Supply and demand ultimately determine the price of gold but, in the shorter term, it is inversely tethered to the dollar. When the dollar is artificially high, gold prices will often plunge artificially low.

But, in short, the Fed currently has gained complete control over the value of the dollar. It can now adjust and micromange the dollar on a day-to-day basis. All it needs to do is open and close the “dollar spigot.” When they want the dollar to rise, the Fed can reduce the number of sequestered dollars. When they want it to fall, they simply ease up, releasing dollars into the financial markets. There is only one problem. Real investors are fleeing the stock market, and stock indexes are becoming more and more dependent upon government cash in order to avoid collapse.

People are liquidating holdings in mutual funds, and redeeming against hedge funds at a fantastic rate. This has created heavy downward pressure on stock prices. If the DOW falls below 8,000 for any significant amount of time, most big American insurance companies will be forced to recognize huge losses on their portfolios, and will become insolvent. Insolvent insurers, like insolvent banks, must be closed by their regulators as a matter of law. Obviously, mass insurer bankruptcies would be yet another major destabilizing slap in the face to an increasingly unstable economy.

The Fed now has only two ways to stop this. One is by brute force. It can buy securities directly, through its primary dealers, thereby supporting and pumping up stock prices. It has done a lot of that in the past few weeks, but this method is highly inefficient and costly. It is better to catalyze upward market movement rather than force it. Catalysis of markets involves opening up the money spigot a bit, allowing some of the sequestered funds to bleed back into the system. This allows the stock market to rise or stabilize naturally, as the equivalent of inflation is created mostly in the stock market without substantial bleed through. At the same time, however, opening the money spigot reduces the value of the dollar and causes gold prices to rise. Rising gold price adversely affects COMEX short sellers who are, as previously stated, old friends of the Federal Reserve.

Gold buying enthusiasm, everywhere but at the COMEX, is at record levels, whereas stock market investing appetite is low. For this reason, when the Fed tried to constrict the money supply on Monday, it caused more damage to the stock market than to the price of gold. Gold declined by over 5%, but the S&P 500 collapsed by over 9%. The next day, the Fed eased up on the money supply spigot, allowing the dollar to fall and the stock market to reflate. If the Fed repeats this performance over and over again, stock investor psychology will be seriously harmed. Withdrawals from mutual and hedge funds will accelerate. The stock market will sink at an uncontrollable rate, and the world will surge onward toward Great Depression II, much worse than the first. At some point, there will be nothing the Fed can do about it, no matter what manipulations it attempts. Hopefully Ben Bernanke is aware of the dangerous nature of the game he is playing.

The Federal Reserve must now make a tough choice. In the past, Federal Reserve Chairmen may have felt it necessary to support regular attacks on gold prices to dissuade conservative people from putting a majority of their capital into gold. Now, however, the world economy needs much higher gold prices in order to devalue paper money, not against other currencies in a "beggar thy neighbor" policy, but against itself. This can jump start the system. If the Fed continued to support gold price suppression, that would collapse the stock market far deeper than they can afford, most insurers will end up bankrupt, and there will be no hope of avoiding Great Depression II.

I think Ben Bernanke is aware of this. Gold shorts will be abandoned, to avoid financial catastrophe. In commenting, I take a practical view, accepting what appears to be so, without passing judgment on the acts and omissions of the last 21 years.

Anyone who reads the written works of our Fed Chairman knows that Bernanke’s long term plan involves devaluing the dollar against gold. This is the exact opposite of most prior Fed Chairmen. He has overtly stated his intentions toward gold, many times, in various articles, speeches and treatises written before he became Fed Chairman. He often extols the virtues of former President Franklin Roosevelt’s gold revaluation/dollar devaluation, back in 1934, and credits it with saving the nation from the Great Depression. According to Bernanke, devaluation of the dollar against gold was so effective in stimulating economic activity that the stock market rose sharply in 1934, immediately thereafter. That is something that the Fed wants to see happen again.

It is only a matter of time before gold is allowed to rise to its natural level. Assuming that about half of the current increase in Fed credit is eventually neutralized, the monetized value of gold should be allowed to rise to between $7,500 and $9,000 per ounce as the world goes back to some type of gold standard. In the nearer term, gold will rise to about $2,000 per ounce, as the Fed abandons a hopeless campaign to support COMEX short sellers, in favor of saving the other, more productive, functions of the various banks and insurers.

Revaluation of gold, and a return to the gold standard, is the only way that hyperinflation can be avoided while large numbers of paper currency units are released into the economy. This is because most of the rise in prices can be filtered into gold. As the asset value of gold rises, it will soak up excess dollars, euros, pounds, etc., while the appearance of an increased number of currency units will stimulate investor psychology, and lending and economic output will increase, all over the world. Ben Bernanke and the other members of the FOMC Committee must know this, because it is basic economics.

Many venerable names in banking agree, although none have gone so far as to take their thoughts to the natural conclusion. Both JP Morgan Chase's and Citibank’s analysts, for example, are predicting a huge rise in the price of gold. That is interesting because GATA has come up with fairly compelling evidence that JP Morgan Chase (JPM) and HSBC (HBC) may have been big COMEX naked short sellers in the past.

Goldman Sachs (GS) is also a huge bullion bank, which allegedly is heavily involved in downward gold price manipulation. However, this month, both HSBC and GS took lots of deliveries of gold from COMEX. Given the size and bureaucracy at such firms, it is certainly possible for the majority of traders to be entirely honest, while others, at the same firm, may be totally corrupt.

More important, however, than dwelling on the accuracy of conspiracy theories is the fact that huge international banking firms normally do not take metal deliveries from futures markets. They normally buy on the London spot market. The fact that they are demanding delivery from COMEX means one of two things. Either the London bullion exchanges have run out of gold, or these firms are finding it cheaper to buy gold as a “future” than as a spot exchange.

Smart traders at big firms may be buying on COMEX to sell into the spot market, for a profit. This pricing condition is known as “backwardation”. Backwardation is always the first sign that a huge price rise is about to happen. In the absence of backwardation, there is no rational explanation as to why HSBC, Bank of Nova Scotia (BNS), Goldman Sachs, and others are forcing COMEX to make large deliveries.

The fact that this backwardation is hidden from the public eye is not surprising. In spite of the ostensible existence of a so-called “London fix”, 96% of all OTC transactions are secret and unreported. The transactions happen solely between two parties, and are done opaquely, in complete darkness. The current London fix may well be just as fake as the bank interest rate reports that comprised LIBOR proved to be, just a few months ago.

It won’t matter much if you purchase gold at $750, $800, $850, $900 per ounce, or even much higher. All of these prices will be looking extraordinarily cheap in a few months. The price of our pretty yellow metal is about to explode, and it is probably going to soar, eventually, to levels that not even most gold bugs imagine. COMEX gold shorts will be playing the price a bit longer, in an attempt to shake out some remaining independent leveraged longs. Once that is finished, however, and it will be finished soon, the price will start to rise very quickly.

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007) W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

2010-05-08T18:37:00.000-07:00

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

gruzińskich, którzy znaleźli się w szeregach Armii Krajowej w czasie II wojny światowej. Obecnie żyją w różnych krajach świata. W Polsce ma nastąpić odsłonięcie ich pomnika na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego. http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4222697

president of Poland supporting Georgia

Georgian Folk song dedicated to the memory of Lech Kaczyński and his wife Maria

W rogatywce i tygrysiej skórze – film dokumentalny – TV Polonia …Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.

Originally Published in Georgia Today Newspaper

Last week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.
Jerzy Lubach

When Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.
Georgian emigration in Poland
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
The documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king’s diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki’s talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).
Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.

[edit] Georgian Prometheism
Active diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.

Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925
The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.
The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.

[edit] Georgians in the Polish military service

Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacre
Immediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.
At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:
Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.
Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.
Ivane Kazbegi, generał brygady.
Aleksandre Koniashvili, generał brygady.
Kirile Kutateladze, generał brygady.
Aleksandre Zakariadze, generał brygady.
Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.
Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.
Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.
Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.
Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.

St. Grigol Peradze
During the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.
John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.
After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.
Posted by Lech Alex Bajan

Jako Polak patryjota serce mi sie rozdziera jak sie dowiaduje jak Donald Tusk i Bronislaw Komorowski potraktowali sprawe naszej Narodowej Tragedii w Smolensku. Boja sie narazic Rosji.

2010-05-07T07:03:00.001-07:00

Jako Polak patryjota serce mi sie rozdziera jak sie dowiaduje jak Donald Tusk i Bronislaw Komorowski potraktowali sprawe naszej Narodowej Tragedii w Smolensku. Boja sie narazic Rosji.
To jest ich obowiazek webec panstwa Polskiego, zmarlych i ich rodzin.

Apel Polonii z USA "Kolezanki i koledzy glosujemy na
Polske na Jarka Kaczynskiego.

"Polska to nasze wspólne, wielkie
zobowiazanie" Badzmy razem. Dla Polski
"

Wielu z nas studiuje i pracuje poza granicami naszego
kraju. Nowa i stara emigracja to jest prawie 20 milionow Polakow, na wszystkich kontinentach swiata

Zdobywamy cenne doswiadczenie, wiedze, uczymy sie jezykow
obcych, poznajemy nowych znajomych i przyjaciul, zakladamy rodziny.

Nie jest latwo. To jest ciezka praca i wyzekanie sie wielu
przyjemnosci, rozlaka z rodzina w Polsce i zbliskimi

Pamietajmy ze jestesmy Polakami a potem dopiero
Europejczykami.
Sluzba narodowi, dbanie o tradycje narodowe, o podnoszenie
poziomu cywilizacyjnego, troska o sprawiedliwosc spoleczna i zwiazane z tym
spolecznikowstwo sa barddzo wazne dla kazdego.

Sprawa katastrofy pod Smoleńskiem
pos. Antoni Macierewicz (2010-05-06) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-05-06]
pos. Antoni
Macierewicz

Miejsce
katastrofy prezydenckiego samolotu- [2010-05-06]
pos. Marek
Matuszewski - PiS

Rezolucja
dotycząca przejęcia przez Polskę śledztwa w sprawie katastrofy pod
Smoleńskiem- [2010-05-06]
pos. Beata Kempa - PiS

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-05-05]
pos. Antoni
Macierewicz

Po
tragedii pod Smoleńskiem- [2010-05-04]
pos. Marek Gróbarczyk -
poseł do Parlamentu Europejskieg

Sprawa
katastrofy pod Smoleńskiem- [2010-04-30]
pos. Antoni
Macierewicz

Po
tragedii pod Smoleńsku- [2010-04-30]
prof. dr hab. Andrzej
Zybertowicz - UMK Toruń

Chaos
informacyjny w sprawie tragedii pod Smoleńskiem-
[2010-04-30]
pos. Izabela Kloc

Polska po
10 kwietnia- [2010-04-28]
red. Stanisław
Michalkiewicz

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. pogrzebowej ś.p. płk Czesława Cywińskiego -
prezesa Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej-
[2010-04-27]

Msza św.
pogrzebowa ś.p. Czesława Cywińskiego - prezesa Światowego Związku
Żołnierzy Armii Krajowej. Transmisja z Katedry Polowej Wojska Polskiego
p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski-
[2010-04-27]

Co było
przyczyną katastrofy pod Smoleńskiem?- [2010-04-26]
dr inż.
Ryszard Drozdowicz - pilot, specjalista ds. aerodynamiki
lotnictwa

Kto ponosi
odpowiedzialność za katastrofę pod Smoleńskiem-
[2010-04-26]
prof. KUL dr hab. Romuald Szeremietiew

Działąnia
rządu po katastrofie pod Smoleńskiem- [2010-04-26]
pos.
Arkadiusz Mularczyk

Wokół
tragedii samolotowej pod Smoleńskiem- [2010-04-24]
Tomasz Hypki
- Sekretarz Krajowej Rady Lotnictwa

Sytuacja w
Polsce po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-23]
pos. Beata
Kempa

Działania
rządu po katastrofie pod Smoleńskiem- [2010-04-23]
pos. Mariusz
Błaszczak

Co z IPN
po śmierci Janusza Kurtyki?- [2010-04-23]
prof. Józef
Szaniawski

Homilia
wygłoszona podczas liturgii pogrzebowej w intencji tragicznie zmarlego w
katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem ks. prof. dr. hab. Ryszarda
Rumianka- [2010-04-22]
ks. abp Stanisław Gądecki

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
prof. dr hab. Rafał
Broda

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
prof. dr hab. Piotr
Jaroszyński

Refleksje
po tragedii pod Smoleńskiem- [2010-04-22]
ks. prof. dr hab.
Andrzej Maryniarczyk

Transmisja
liturgii pogrzebowej w intencji tragicznie zmarlego w katastrofie
lotniczej pod Smoleńskiem ks. prof. dr. hab. Ryszarda Rumianka z kościoła
Niepokalanego Poczęcia NMP na Bielanach w Warszawie-
[2010-04-22]

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Przemysława Gosiewskiego
w kościele p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
ks.
inf. dr Józef Wójcik

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. pogrzebowej w intencji tragicznie zmarłego w
katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem pos. Przemysława Gosiewskiego.
Kościół p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
ks. abp
Andrzej Dzięga - Metropolita Szczecińsko-Kamieński

Co z
Polską po tragedii w Smoleńsku?- [2010-04-21]
prof. dr hab.
Mieczysław Ryba

Co ma
wspólnego Państwowa Straż Pożarna z Biurem Ochrony Rządu?-
[2010-04-21]
st. bryg. Stanisław Sulenta - Komenda Główna Państwowej
Straży Pożarnej

Rozmowa
przed uroczystościami pogrzebowymi p. Anny Walentynowicz w parafii Najśw.
Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]
dr Sławomir
Cenckiewicz - historyk i publicysta

Rozmowa
przed uroczystościami pogrzebowymi p. Anny Walentynowicz w parafii Najśw.
Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]
red. Krzysztof
Wyszkowski

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Przemysława Gosiewskiego
w kościele p.w. Wszystkich Św. w Warszawie- [2010-04-21]
o.
Tadeusz Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz w
parafii Najśw. Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz-
[2010-04-21]
Janusz Śniadek - Przewodniczący NSZZ
"Solidarność"

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz w
parafii Najśw. Serca Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz-
[2010-04-21]
bp Ryszard Kasyna - biskup pomocniczy archidiecezji
gdańskiej

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych p. Anny Walentynowicz - parafia Najśw. Serca
Pana Jezusa, Gdańsk Wrzeszcz- [2010-04-21]

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry w
Bazylice Metropolitarnej w Białymstoku- [2010-04-20]
Jarosław
Kaczyński - prezes PiS

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna w
Bazylice Mariackiej w Krakowie- [2010-04-20]
pos. Beata
Kempa

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry w
Bazylice Metropolitarnej w Białymstoku- [2010-04-20]
ks. bp
Stanisław Stefanek - pasterz Kościoła łomżyńskiego

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna w
Bazylice Mariackiej w Krakowie- [2010-04-20]
bp. Tadeusz
Pieronek

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych marszałka Krzysztofa Putry - Bazylika
Metropolitarna w Białymstoku- [2010-04-20]

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych pos. Zbigniewa Wassermanna - Bazylika Mariacka
w Krakowie- [2010-04-20]

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych Prezydenta Ryszarda
Kaczorowskiego w Bazylice Archikatedralnej św. Jana w Warszawie-
[2010-04-19]
kardynał Józef Glemp

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego - Bazylika
Archikatedralna św. Jana w Warszawie- [2010-04-19]

Transmisja
z uroczystości pogrzebowych ks. Biskupa Tadeusza Płoskiego i jego Kapelana
ks. J. Osińskiego - Katedra Polowa Wojska Polskiego w Warszawie-
[2010-04-19]

Homilia
wygłoszona podczas uroczystości pogrzebowych ks. Biskupa Tadeusza
Płoskiego i jego Kapelana ks. J. Osińskiego w Katedrze Polowej Wojska
Polskiego w Warszawie- [2010-04-19]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź
- Metropolita Gdański

Przemówienie po
Mszy św. pogrzebowej w intencji śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i Marii
Kaczyńskiej w Bazylice Mariackiej w Krakowie - [2010-04-18]
abp
Henryk Muszyński - Prymas Polski

Homilia
wygłoszona podczas Mszy św. pogrzebowej w intencji śp. Prezydenta Lecha
Kaczyńskiego i Marii Kaczyńskiej w Bazylice Mariackiej w Krakowie-
[2010-04-18]
abp Józef Kowalczyk - Nuncjusz Apostolski w
Polsce

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. IV): Procesja i przeniesienie trumny z doczesnymi
szczątkami Marii i Lecha Kaczyńskich na Wawel-
[2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. III): Msza św. w Bazylice Mariackiej w Krakowie
(2)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. II): Msza św. w Bazylice Mariackiej w Krakowie
(1)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej (cz. I)- [2010-04-18]

Pożegnanie
Pary Prezydenckiej w Krakowie (cała transmisja)-
[2010-04-18]

Msza
Święta żałobna przy doczesnych szczątkach Pary Prezydenckiej. Katedra św.
Jana Chrzciciela w Warszawie- [2010-04-17]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy św. w intencji śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i
Marii Kaczyńskiej w Archikatedrze warszawskiej św. Jana-
[2010-04-17]
abp Henryk Muszyński - Prymas Polski

Słowo na
zakończenie Mszy Św. w intencji wszystkich ofiar katastrofy pod
Smoleńskiem. Transmisja z Placu Piłsudskiego w Warszawie.-
[2010-04-17]
abp Józef Michalik

Msza Św. w
intencji wszystkich ofiar katastrofy pod Smoleńskiem. Transmisja z Placu
Piłsudskiego w Warszawie.- [2010-04-17]

Transmisja
z Placu Piłsudskiego w Warszawie ceremoniału państwowego, pożegnania
Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, jego małżonki Marii oraz pozostałych ofiar
katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem- [2010-04-17]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy Św. w intencji wszystkich ofiar katastrofy pod
Smoleńskiem. Transmisja z Placu Piłsudskiego w Warszawie.-
[2010-04-17]
abp Józef Kowalczyk

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości żałobnych na placu Piłsudskiego w
Warszawie- [2010-04-17]
Izabela Sariusz-Skąpska - córka prezesa
Federacji Rodzin Katyńskich

Przemówienie
wygłoszone podczas uroczystości żałobnych na placu Piłsudskiego w
Warszawie- [2010-04-17]
Maciej Łopiński - szef gabinetu
Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

Homilia
wygłoszona podczas Mszy Św żłobnej za Spokój Duszy Prezydenta Ryszarda
Kaczorowskiego. - [2010-04-16]
ks Abp Edward Ozorowski-
Metropolita Białostocki

Msza Św
Żałobna Koncelebrowana za Spokój Duszy Prezydentas Ryszarda
Kaczorowskiego. Mszy Św. przewodniczy ks Abp Edward Ozorowski- Metropolita
Białostocki- [2010-04-16]

Po
katastrofie lotniczej w Smoleńsku- [2010-04-16]
pos. Beata
Kempa

Wspomnienie ks.
bp.Tadeusza Płoskiego i ks. Jana Osińskiego- [2010-04-16]
ks.
kom. Leon Szot

Refleksje
po tragedii w Smoleńsku- [2010-04-16]
pos. Antoni
Macierewicz

Msza
święta żałobna o spokój duszy ks. prof. Ryszarda Rumianka rektora
Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, który zginął tragicznie
podczas katastrofy samolotowej pod Smoleńskiem. Mszy św. będzie
przewodniczył ks. prof. Roman Bartnicki - były rektor UKSW-
[2010-04-16]

Homilia
wygłoszona podczas mszy świętej żałobnej o spokój duszy ks. prof. Ryszarda
Rumianka rektora Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego-
[2010-04-16]
ks. prof. Henryk Skorowski - prorektor UKSW

Homilia
wygłoszona przez abp Józefa Michalika podczas Mszy Świętej za śp. Biskupa
Polowego WP bp gen. broni Tadeusza Płoskiego oraz Sekretarza Biskupa
Polowego ks. płk Jana Osińskiego- [2010-04-15]

Transmisja
Mszy Świętej za śp. Biskupa Polowego WP bp gen. broni Tadeusza Płoskiego
oraz Sekretarza Biskupa Polowego ks. płk Jana Osińskiego-
[2010-04-15]

Refleksje
po tragedii w Smoleńsku- [2010-04-15]
prof. dr hab. Adam
Biela

Wspomnienie ofiar
katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-15]
prof. Józef
Szaniawski

Wspomnienie
Przemysława Gosiewskiego i Władysława Stasiaka-
[2010-04-15]
pos. Mariusz Błaszczak

Homilia
wygłoszona przez ks. bp. Józefa Zawitkowskiego w Łowiczu-
[2010-04-15]

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-14]
red. Krzysztof
Miklas

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-14]
Jan Krzysztof Ardanowski -
doradca prezydenta RP ds. wsi i rolnictwa

Homilia
wygłoszona podczas mszy św. za ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem
na placu Trzech Krzyży w Poznaniu- [2010-04-14]
ks. abp
Stanisław Gądecki

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
prof. dr hab. Mieczysław
Ryba

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
prof. Józef
Szaniawski

Wspomnienie
Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i posłów PiS-
[2010-04-13]
pos. Marzena Wróbel

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
dr Joanna
Taczkowska

Wspomnienia
Janusza Zakrzeńskiego- [2010-04-13]
Temida Stankiewicz
Podhorecka - krytyk teatralny

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
red. Wojciech
Reszczyński

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-13]
dr Maciej
Wojtacki

Msza św. w
Katedrze Polowej Wojska Polskiego dla uczczenia 70. rocznicy Zbrodni
Katyńskiej i ofiar katostrofy samolotu przezydenckiego-
[2010-04-13]

Niewygłoszone
przemówienie prezydenta Lecha Kaczyńskiego w czasie uroczystości
katyńskich- [2010-04-12]

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Joachim
Brudziński

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
o. Tadeusz Rydzyk CSsR -
dyrektor Radia Maryja

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Artur Górski

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
prof. Zdzisław
Krasnodębski

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Beata Kempa

Po
tragedii w Smoleńsku- [2010-04-12]
pos. Zbigniew
Girzyński

Audycja
dla chorych: Tragedia w Smoleńsku- [2010-04-11]
Wiesława
Kowalska, o. Stanisław Jarosz - paulin, przeor klasztoru we
Włodawie

Homilia,
którą miał wygłosić Biskup Polowy Wojska Polskiego gen. dyw. prof. dr hab.
Tadeusz Płoski na cmentarzu wojennym podczas Mszy św. polowej w 70.
rocznicę zbrodni katyńskiej- [2010-04-10]

Msza
święta w intencji ofiar katastrofy lotniczej w Smoleńsku. Transmisja z
kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze-
[2010-04-10]

Po
katastrofie lotniczej w Smoleńsku- [2010-04-10]
o. Tadeusz
Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Msza
święta pod przewodnictwem ks. abp Sławoja Leszka Głódźa - Metropolity
Gdańskiego w intencji ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w
Smoleńsku. Transmisja z katedry w Gdańsku - Oliwie-
[2010-04-10]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy świętej w katedrze toruńskiej w intencji ofiar
katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. bp Andrzej Suski - Metropolita Toruński

List
kondolencyjny dla Narodu Polskiego- [2010-04-10]
o. Michael
Brehl, CSsR - Przełożony Generalny

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
Stanisław Kokot

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
red. Stanisław Michalkiewicz

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
prof. dr hab. inż. Piotr Małoszewski

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
pos. Tadeusz Woźniak - PiS

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
pos. Antoni Macierewicz

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
o. Marek Raczkiewicz CSsR

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. płk Zbigniew Kępa - Ordynariat Polowy Wojska
Polskiego

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Kazimierz Nycz - Metropolita Warszawski

Wypowiedź
w sprawie katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź - Metropolita
Gdański

Modlitwa
za ofiary katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-10]
ks. prałat
Konrad Krajewski - Watykan

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
prof. Józef
Szaniawski

Msze w
intencji ofiar katastrofy w Smoleńsku- [2010-04-10]

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
ks. Andrzej
Steckiewicz

Katastrofa
prezydenckiego samolotu w Smoleńsku- [2010-04-10]
o. Tadeusz
Rydzyk CSsR - dyrektor Radia Maryja

Msza
święta pod przewodnictwem ks. bp Andrzeja Suskiego - Metropolity
Toruńskiego w intencji ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w
Smoleńsku. Transmisja z katedry Św. Janów w Toruniu-
[2010-04-10]

Homilia
wygłoszona podczas Mszy świętej w katedrze w Gdańsku-Oliwie w intencji
ofiar katastrofy prezydenckiego samolotu w Smoleńsku-
[2010-04-10]
ks. abp Sławoj Leszek Głódź - Metropolita
Gdański

ARTYKUŁY:
Minister na pogrzebie prof. Kurtyki: Przepraszam - [2010-04-24]
Jak eksperci rozszyfrowują czarne skrzynki - [2010-04-24]
Zrobiłem zdjęcie skrzydła, które zniknęło po dwóch godzinach - [2010-04-24]
Do Ojczyznzy powróciły ostatnie ofiary katastrofy - [2010-04-24]
Patriotyzm w czasach pokoju - [2010-04-23]
Dziś pogrzeb prof. Janusza Kurtyki Nie pozwalał milczeć w ważnych sprawach - [2010-04-23]
Manifestacja jedności - [2010-04-23]
Paweł Wypych - [2010-04-23]
Międzynarodowa komisja? Rząd "nie widzi potrzeby" - [2010-04-23]
Seremet nie powiedział nic nowego - [2010-04-23]
Dlaczego rząd nie przejmuje śledztwa? - [2010-04-23]
Znak czasu dla Narodu - [2010-04-21]
Walczyli o prawdę katyńską - [2010-04-21]
Mamy to, co da nam Putin - [2010-04-21]
Mamy do czynienia z multiplikacją rozbieżnych informacji - [2010-04-21]
Marszałek Putra dobrze służył Polsce - [2010-04-21]
Człowiek mrówczej pracy - [2010-04-21]
Zbigniew Wassermann - [2010-04-21]
Zawsze po stronie praworządności - [2010-04-21]
Przejmijmy inicjatywę - [2010-04-21]
Katedra wawelska - wieczyście polska - [2010-04-20]
Na Wawelu odzyskaliśmy ciągłość historyczną - [2010-04-20]
Zawsze można było na niego liczyć - [2010-04-20]
Na sprawy Katynia nigdy nie szczędziła czasu - [2010-04-20]
Trwajcie w jedności - [2010-04-20]
Niech ta śmierć przyniesie błogosławione owoce - [2010-04-20]
Naród jest sobą, kiedy żyje prawdą - [2010-04-20]
Świadkowie pustego grobu - [2010-04-20]
Walczył o polską pamięć - [2010-04-20]
Odkłamać kłamstwo katyńskie - [2010-04-20]
Marszałek powtarzał, że prawda zwycięży - [2010-04-20]
Spocznie przy pomniku Ofiar Katynia - [2010-04-20]
Kiedy wydadzą nam czarne skrzynki? - [2010-04-20]
Przede wszystkim odtajnić akta - [2010-04-20]
Palikota bronią Tusk i Komorowski - [2010-04-20]
Liczę na trzeźwy osąd wyborców - [2010-04-20]
Wszyscy czekają na decyzję Kaczyńskiego - [2010-04-20]
Dlaczego konwój jechał wolniej? - [2010-04-20]
Piloci mogli zostać wprowadzeni w błąd - [2010-04-20]
Służba była w centrum jego życia - [2010-04-20]
"Przekroczyć próg nadziei" - [2010-04-19]
Ojczyzna zmartwychwstała - [2010-04-19]
Polska ma prawo do swojej tożsamości - [2010-04-19]
Nasz Naród odzyska swą tożsamość - [2010-04-19]
Poświęcił swoje życie Katyniowi - [2010-04-19]
Zabrakło słowa "przepraszam" - [2010-04-19]
Polityczny marketing czy moralne zobowiązanie - [2010-04-19]
Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie - [2010-04-19]
Zginęliście na służbie - [2010-04-19]
Świadectwo życia i śmierci - [2010-04-19]
Chłodne przyjęcie Komorowskiego i Tuska - [2010-04-19]
Katyńskie epitafium na placu Piłsudskiego - [2010-04-19]
Nekropolia Narodu Polskiego - [2010-04-19]
Nikt nie przewidywał takich emocji - [2010-04-19]
Rola Polski w Europie narodów - [2010-04-19]
Żałobnicy nie chcieli propagandy TVN - [2010-04-19]
Zadbajmy o Polskę - [2010-04-19]
Po raz drugi narodziła się solidarność - [2010-04-19]
Wzór patrioty i katolika - [2010-04-19]
Przygotowując serca na pożegnanie - [2010-04-19]
Patrząc w oczy tym, którzy zginęli - [2010-04-19]
Dziennikarze mają się z czego tłumaczyć - [2010-04-19]
Z Katynia do wieczności - [2010-04-19]
Nie mogliśmy pytać o losy ojca - [2010-04-18]
Gdyby zdjął mundur, uratowałby życie - [2010-04-18]
Testament katyński - [2010-04-18]
Zostaje po nas ślad - [2010-04-18]
Generał od F-16 - [2010-04-18]
Ojczyzno moja, nie zapomnę Ciebie! - [2010-04-18]
Program uroczystości - [2010-04-18]
Wielki, a jednocześnie skromny - [2010-04-18]
Nie ma nikogo, kto by mógł ją zastąpić - [2010-04-18]
Był wielkim patriotą i mężem stanu - [2010-04-18]
Nie marnujmy nawet najmniejszej łaski wiary! - [2010-04-18]
Ta tragedia ma nas czegoś nauczyć - [2010-04-18]
Jak błogosławił, to z całego serca - [2010-04-18]
Służba była jego życiem... - [2010-04-18]
"Wolność i Prawda" - przemówienie Prezydenta RP z 10 kwietnia - [2010-04-17]
Lublin przeprasza za Palikota - [2010-04-17]
Credo prezydenta - [2010-04-17]
Pokażmy światu Katyń - [2010-04-17]
TVP zasypywana pytaniami o Katyń - [2010-04-17]
Trzy spotkania z druhem Ryszardem - [2010-04-17]
Naród odpowiada zniczami - [2010-04-17]
Para Prezydencka wyrusza w ostatnią podróż - [2010-04-17]
Była wierna zasadom - [2010-04-16]
Właściwy człowiek na właściwym miejscu - [2010-04-16]
Była zaangażowana w sprawy społeczne - [2010-04-16]
Obce media przeciw wszystkiemu, co polskie - [2010-04-16]
Ostatnie pożegnanie prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego - [2010-04-16]
Kraków przygotowuje się do pogrzebu Pary Prezydenckiej - [2010-04-16]
Zastanawiam się, dlaczego Putin stanął na czele tej komisji - [2010-04-16]
Delegacje z całego świata na Wawelu - [2010-04-16]
Tak rodzi się nowa solidarność - [2010-04-16]
Rosjanie powinni szukać łusek po nabojach - [2010-04-16]
Trzeba próbować działać wspólnie - [2010-04-16]
Tak nagle odeszli.... - [2010-04-16]
Przed przylotem prezydenta usunięto sprzęt nawigacyjny? - [2010-04-16]
Komorowskiemu spieszno. Do czego? - [2010-04-16]
Zdziczenie Platformy sięga zenitu - [2010-04-16]
Nie byli przygotowani na przylot prezydenta? - [2010-04-16]
Wypowiedź Ojca Tadeusza Rydzyka CSsR - [2010-04-16]
Płacze po nim ośmioro dzieci - [2010-04-16]
Szlak bojowy zakończył w Katyniu - [2010-04-16]
Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w sprawie uczczenia ofiar katastrofy pod Smoleńskiem - [2010-04-15]
Wśród polskich królów i bohaterów - [2010-04-15]
Pasją Justyny były samoloty - [2010-04-15]
Deputowanych PE szokuje prawda o Katyniu - [2010-04-15]
Tego świat jeszcze nie widział - [2010-04-15]
Prokuratura to nie komisje śledcze - [2010-04-15]
Stałem całą noc, by złożyć hołd Parze Prezydenckiej - [2010-04-15]
Piloci wiedzieli o zbliżającej się tragedii - [2010-04-15]
Czas, by może zjednoczyć prawicę - [2010-04-15]
Należy od siebie więcej wymagać - [2010-04-15]
Najpierw oddajmy honory zmarłym - [2010-04-15]
Dla polityków to czas próby - [2010-04-15]
Marszałek to jeszcze nie prezydent - [2010-04-15]
To Polacy powinni być gospodarzami śledztwa - [2010-04-15]
Wybory będą 20 czerwca - [2010-04-15]
Cały świat na Wawelu - [2010-04-15]
Wrócili do Ojczyzny - [2010-04-15]
To może się dziać tylko w Polsce... - [2010-04-14]
Pater Patriae - [2010-04-14]
Pożegnanie Janusza Krupskiego - [2010-04-14]
Najwięcej wymagał od siebie - [2010-04-14]
Polska nie doceniała prezydenta - [2010-04-14]
Zarząd NBP jest czujny - [2010-04-14]
Bank po katastrofie - [2010-04-14]
Nie tońmy w miałkim sentymentalizmie - [2010-04-14]
Rodziny identyfikują kolejne ciała - [2010-04-14]
Liczymy na to, że Rosjanie ujawnią raport - [2010-04-14]
Kluczowe będą rozmowy pilotów - [2010-04-14]
Co zabezpieczyła Warszawa? - [2010-04-14]
Pożegnanie Pary Prezydenckiej - [2010-04-14]
Darzył Ojczyznę wielką miłością - [2010-04-13]
Ciągle żył nowymi inicjatywami - [2010-04-13]
Musimy z tej próby wyjść zwycięsko - [2010-04-13]
Świat akademicki uczcił pamięć rektora UKSW - [2010-04-13]
Najlepszy kandydat dla rządu - [2010-04-13]
Czy musiało tak się stać? - [2010-04-13]
Zidentyfikowano ciało Marii Kaczyńskiej - [2010-04-13]
Przerwana kadencja prof. Kurtyki - [2010-04-13]
Tupolewem latali też żołnierze GROM do Iraku - [2010-04-13]
To niesamowicie symboliczny dramat - [2010-04-13]
Katyń to miejsce ukrywania prawdy przez wiele lat - [2010-04-13]
Test dla Platformy - [2010-04-13]
Piloci nie zawiedli - [2010-04-13]
Żył dla Polski niepodległej - [2010-04-12]
Nasuwają się skojarzenia z Gibraltarem - [2010-04-12]
Ofiara nie pójdzie na marne - [2010-04-12]
Ta tragedia nas przebudzi - [2010-04-12]
Nie wszystko się skończyło! - [2010-04-12]
Czas zatrzymał się w miejscu - [2010-04-12]
Cała Polska złożyła hołd prezydentowi - [2010-04-12]
Błąd pilota raczej wątpliwy - [2010-04-12]
Jest polskie śledztwo - [2010-04-12]
Moskwa boi się podejrzeń - [2010-04-12]
Co wydarzyło się na pokładzie prezydenckiego Tu-154M - [2010-04-12]
Nie zdążyłem porozmawiać z Prezydentem - [2010-04-12]
Przestarzałe, ale nieszczególnie zawodne - [2010-04-12]
Zginęli liderzy odradzającej się polskiej prawicy - [2010-04-12]
Ostatni lot nad Katyniem - [2010-04-12]
Prezydent Lech Kaczyński - [2010-04-10]
Prezydent Lech Kaczyński nie żyje - [2010-04-10]
Telegram kondolencyjny Ojca Świętego Benedykta XVI - [2010-04-10]
Komunikat Kurii Polowej Wojska Polskiego - [2010-04-10]
Korespondencja z Katynia To niesamowicie symboliczna tragedia - [2010-04-10]
Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w obliczu katastrofy samolotu prezydenckiego - [2010-04-10]
Oficjalna lista osób znajdujących się na pokladzie rządowego samolotu - [2010-04-10]

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska szkodzi Polsce Obudz sie Polsko, na szkrzydlach orlad sie porywaj

2010-05-06T10:53:00.001-07:00

Larum Polskie sytuacja w Polsce Platforma Obywatelska szkodzi Polsce Obudz sie Polsko, na szkrzydlach orlad sie porywaj
part1

Larum Polskie (2/3) na gromach niech zakazania stare stawial swoje stopy pdniesc glowe tych co milcza a dzis w przyjazni, zdradzano bez litosni w dyplomatycznym dymie cygar.

Larum Polskie (3/3)

Szarża Polskiej kawalerii/Charge of Polish cavalry

2009-05-21T12:50:00.001-07:00

Szarża Polskiej kawalerii/Charge of Polish cavalry
Prawdopodobnie najlepsza scena szarży kawaleryjskiej w Polskim filmie wojennym./Probably the best scen cavalry charge in polis Movies.
A translation of what the actors are saying:

1:32 - Sir, Lieutentant Karwinski reporting in, first platoon without losses
1:39 - Sir, Lieutenant Kilin reporting in, second platoon.. two dead
01:43 - Bodies on the Tachanka.
01:44 Sir, Lieutenant Maslowski reporting in, third platoon without losses.
01:51 And what off the POWs? (prisoners of war)
02:01 Major sir, what does "Gott mit uns" mean?
02:05 God with us
02:10 With them?!
02:13 Release them.
02:14 Major sir..
02:17 Carry out

Calling You Taliban do not kill Polish People the great People

2009-04-26T23:04:00.000-07:00

Calling You Taliban do not kill Polish People the great People

Egzekucja Polskiego Geologa ostatnie chwile przed (execution of polish engineer) Piotr Stańczak

I do not know what to say? It is to late now and why you had to kill my Polish brother?
Only one country in the western word knows Islam well is Poland. Polish Islamic history for 1000 years.
why? they did to the Polish Man Scientist Man of Poland and Geologist ? ask your masters?Alex Lech Bajan Washington DC

Poslka Rosja American Unia Obama Dr hab. Mieczyslaw Ryba

2009-01-18T13:56:00.001-08:00

Poslka Rosja American Unia Obama Dr hab. Mieczyslaw Ryba

Światowy ład w wizji amerykańskich Demokratów

Dr hab. Mieczysław Ryba

Zbigniew Brzeziński, amerykański politolog, były doradca prezydenta Cartera, stara się pokazać główne wyzwania amerykańskiej polityki zagranicznej po objęciu prezydentury przez Baracka Obamę. Słowa Brzezińskiego mają wyjątkowe znaczenie z tego powodu, że od lat był on związany z Partią Demokratyczną i wywierał znaczny wpływ na kierunki amerykańskiej polityki lansowanej przez ten obóz polityczny. Dziś Brzeziński postuluje powrót USA do sposobu uprawiania polityki z czasów prezydentury Billa Clintona. Co to oznacza dla świata i dla Polski?

Wprawdzie Brzeziński gani Francję i Niemcy za ich postawę w czasie wojny irackiej, jednakże postuluje potrzebę ponownego porozumienia. Apeluje o "przywrócenie poczucia wspólnego celu Ameryki i Europy (a konkretniej USA i Unii Europejskiej), a także wspólnego celu państw zrzeszonych w NATO". Brzeziński nie pozostawia złudzeń, co rozumie pod pojęciem "Unia Europejska". Oczywiście nie chodzi mu o wejście w jakiś większy związek z państwami mniejszymi, lecz dużymi, tymi, które budują współczesne superpaństwo europejskie. Twierdzi wręcz, że brak pełnej instytucjonalnej jedności europejskiej może utrudniać Amerykanom rzeczowy dialog transatlantycki. Można by zatem wnioskować, iż Stany Zjednoczone pod nowym kierownictwem chciałyby po prostu wesprzeć ideę przyspieszonej europejskiej integracji, zmierzającej do ujednolicenia polityki zagranicznej. Dodajmy, że w tym właśnie kierunku idzie traktat lizboński. Wielu komentatorów zauważyło, że referendum irlandzkie m.in. dlatego zakończyło się klęską europejskich federalistów, iż w sposób nieformalny eurosceptyków wsparły środowiska amerykańskie. Jasna deklaracja poparcia przez Waszyngton budowy superpaństwa w Europie z pewnością ułatwiłaby unioentuzjastom realizację ich centralistycznych celów. Brzeziński w wywiadzie dla "Wprost" (4-11.01.2009) mówi, że na chwilę obecną chodzi o dialog między USA a trzema europejskimi państwami: Wielką Brytanią, Niemcami oraz Francją. O ile Wielka Brytania jest niejako tradycyjnie reprezentantką interesów Ameryki w Europie, o tyle Francja i Niemcy są głównymi motorami napędowymi europejskiej integracji, które miałyby przejąć realne rządy w nowo powstającym sfederowanym państwie europejskim. Brzeziński oczekuje, iż kraje te zbudują wspólną politykę zagraniczną. Czytamy: "Kiedy już europejska triada ustali wspólny cel strategiczny, Ameryka będzie słuchać. A Stany Zjednoczone wraz z Unią Europejską, wytwarzając w sumie ponad połowę światowego PKB, będą dysponowały olbrzymią potęgą, pozwalającą wpływać na sytuację na świecie w sposób odpowiedzialny i wywoływać pozytywne zmiany". Taki układ miałby być podstawą do "globalnego zarządzania". Oczywiście owo globalne zarządzanie wymaga uczestnictwa przynajmniej jeszcze kilku światowych graczy w Eurazji, tj. Chin, Rosji, Japonii oraz Indii.
Ważne słowa Brzezińskiego dotyczą Rosji: "Zaangażowanie Rosji leży w interesie Stanów Zjednoczonych i państw europejskich ze względu na ogólniejsze zamierzenia strategiczne, a także z powodu bardziej lokalnych, europejskich problemów geopolitycznych". Brzeziński krytykuje nierozliczenie się Rosjan z komunizmem, ale wyraża jednocześnie nadzieję, że ostatnie trudne rosyjskie doświadczenia gospodarcze mogą ten kraj wiele nauczyć.
Jeśli weźmiemy pod uwagę słowa Zbigniewa Brzezińskiego jako reprezentatywne dla środowiska otaczającego Baracka Obamę, to śmiało można potwierdzić, że szykuje nam się rzeczywisty powrót USA do polityki czasów Billa Clintona. W polityce tej w Eurazji naczelną rolę odgrywała Unia Europejska, a w Unii Niemcy. Polska wpisana była w kontekst polityki niemieckiej, którą Brzeziński w "Wielkiej szachownicy" określił mianem nowego projektu budowy Mitteleuropy. Stosunek amerykańskiego politologa do Rosji potwierdza moje niedawne analizy dotyczące perspektywy strategicznego porozumienia Waszyngtonu z Moskwą. Napięcia, jakie się pojawiły w ostatnim czasie (m.in. wojna w Gruzji), miałyby zostać usunięte, szczególnie w sytuacji, gdy Rosja odczuła dziś mocną zależność od gospodarki globalnej (kryzys finansowy), sterowanej w dużej mierze z Wall Street. Rosja jest potrzebna Stanom Zjednoczonym do bilansowania siły Chin oraz Iranu, tak więc ostatnie zmagania amerykańsko-rosyjskie można by raczej nazwać mianem określania granic wpływów, a nie strategicznego konfliktu dwóch mocarstw. W tej sytuacji polskie marzenia o wyrwaniu z rąk rosyjskich kolejnych państw posowieckich (Ukraina, Białoruś, Gruzja itp.) przy wykorzystaniu poparcia USA mogą się okazać wielką mrzonką. Opieranie zaś polskiej polityki zagranicznej na mrzonkach jest nie tylko stratą cennego czasu, lecz nieroztropnością narażającą nas na kolejne niepotrzebne konflikty w sytuacji, gdy trzeba się samemu wzmacniać gospodarczo i politycznie, i to w sposób przyspieszony. Tymczasem nie chodzi tylko o pozytywny dziś stosunek USA do układu Paryż - Berlin - Moskwa, co na podstawie powyższych konstatacji można uznać za rzecz bardzo prawdopodobną, lecz o amerykańską wizję miejsca środkowej Europy w Unii Europejskiej. Wizyta Baracka Obamy w Berlinie w trakcie prezydenckiej kampanii i pominięcie Warszawy powinny nam wiele mówić. Brak wsparcia amerykańskiego dla ratowania wypłukiwanej suwerenności Europy Środkowej może być w zmaganiach wewnątrzunijnych rozstrzygający. Polityka polska powinna więc bardzo szybko szukać wewnątrzeuropejskich koalicji, dzięki którym można by przetrwać okres dekoniunktury w stosunkach międzynarodowych. Możemy wszak mieć w niedługim czasie do czynienia ze znaczącym obniżeniem pozycji Polski w Europie i świecie. Zatem obrona suwerenności powinna przede wszystkim dotyczyć traktatu lizbońskiego i jego politycznych skutków. Prezydencja czeska, przy bardzo rozsądnej postawie Vaclawa Klausa, jest pewną szansą na zbliżenie się Polski do południowego sąsiada i nakreślenie strategii wspólnych działań defensywnych. Powtórzę to jeszcze raz: w tej chwili jest nam o wiele bardziej potrzebna solidarność środkowoeuropejska wewnątrz Unii niż z krajami posowieckimi. Ze względu na nasze współczesne (!) geopolityczne położenie między Bugiem a Odrą i Nysą Łużycką większe wyzwania (czytaj: uzależnienia) czekają nas z kierunku brukselskiego niż z kierunku wschodniego. Nie zapominajmy, że jesteśmy dziś członkiem Unii Europejskiej, a nie Wspólnoty Niepodległych Państw.
Oczywiście można zbagatelizować słowa Zbigniewa Brzezińskiego. Można uznać, że jego wpływ na amerykańską politykę jest żaden. Oby się jednak w niedługim czasie nie okazało, iż przeżywać będziemy potężne rozczarowanie, wciąż zapatrzeni we wschodnie projekty i coraz bardziej przerażeni naszą marginalizacją w Unii Europejskiej.

Warsaw 1942 Getho Palestine Gaza 2009 must see and do something

2009-01-05T16:37:00.001-08:00

Warsaw 1942 Getho Palestine Gaza 2009 must see and do something

The Warsaw Uprising 1944 / Powstanie Warszawskie

The Warsaw Ghetto
"The Warsaw Ghetto"

POLISH MINISTRY OF INFORMATION

PRINTED AS A PRESS BULLETIN

Extermination of the Polish Jewry "What Happened in the Warsaw Ghetto"

London – Tuesday 1st December 1942 – No 57

The Polish Government has recently received from Poland the following on the measures taken by the German authorities to exterminate the population of the ghetto.

The Origin of the Warsaw Ghetto:

The German authorities created the Warsaw ghetto in October 1940. All the Jews in the city were ordered to transfer to the Jewish quarter assigned to them by 1 November 1940, while all the Aryans were ordered to remove elsewhere out of this quarter.

The Jews were allowed to take only personal articles with them, and were forbidden to take their furniture, though in practice this rule was not strictly observed. All the Jewish shops and businesses in the Aryan areas of the city were closed down and sealed.

The original terminal date for the transfer was postponed to 15 November 1940, after which Jews were not allowed to leave the ghetto. But Aryans were allowed to enter without passes down to 25 November 1940. After that the ghetto was completely closed, the entire area was surrounded by a wall and the right of entry and exit was granted only to the holders of passes issued by a special German office.

One entrance to the Warsaw ghetto

Anyone leaving the ghetto without a pass became liable to the death sentence, and the German courts have passed such sentences in a large number of cases. Even after the ghetto was closed a large number of commercial and industrial enterprises owned by Aryans were left within the walls.

All the trading and commercial businesses were transferred outside the walls by the spring of 1941, but Aryan industrial enterprises were left inside and gave employment to both Aryans and Jews.

Life in the Ghetto

After the sealing of the ghetto official intercourse with the outside world was maintained through a special German department, the Transferstelle.

In the spring of 1942 at a period when relations between the ghetto and the rest of Warsaw had been systemized, trade between the two parts of the city averaged a sum of 13 groshe daily per head of the ghetto population

At this same period a kilogramme (2 ¼ lbs) of bread cost over ten zlotys and a kilogramme of potatoes some five zlotys. From the earliest days of the ghetto commerce with the outside world was based chiefly on smuggling, which was carried on, on a large scale.

The Germans themselves participated in this violation of their own prescriptions, drawing large incomes from trading profits and bribes. In economic terms this illegal trade consisted of the selling up of Jewish property and possessions in exchange for food.

Jews wait to receive food coupons at a welfare office located at 14 Mranowska St.

The ghetto depended on smuggling for its food supplies, as the amount supplied on the ration cards was much lower even than that allowed to Poles, and was quite inadequate to maintain life.

It amounted to about half a kilogramme of bread per person weekly, and hardly anything to else. As time went on large workshops were organised for Jews to work on German orders. But smuggling remained the chief form of trade with the outside and when it came to an end during the period of “liquidation” of the ghetto the disparity between prices in the Jewish quarter and outside became even greater.

Bread inside the ghetto cost 60 to 85 zlotys a kilogramme, outside it was 8 to 12 zlotys, sugar was 400 to 450 zlotys a kilogramme inside and 35 to 70 zlotys outside, potatoes were 16 to 30 zlotys a kilogramme inside, and 3.50 zlotys outside.

The mortality rate inside the ghetto rose steadily month after month. This was due not only to the terrible need of the people, but to the harsh winters of 1940/41 and 1941/42, epidemics of spotted typhus, typhoid and tuberculosis.

Every day dozens of bodies were found in the streets – in 1941 the mortality amounted to some 13 percent of the total population, and during the first quarter of 1942 it amounted to over 15 percent, per annum. On the other hand, the birth rate fell almost to nothing.

None the less the population of the Warsaw ghetto remained almost stable throughout all the period of its existence. Officially it was about 433,000, but in fact it fell to 370,000. The reason is that more Jews were continually being driven into the ghetto from other countries such as Germany and Holand as well as from various smaller towns and places around Warsaw.

The Strengthening of Anti- Jewish Measures

A Jew stopped by German police in the ghetto

The occupying authorities continually resorted to various forms of terror steadily growing in violence and accounting for dozens of victims inside the ghetto every day, apart from the daily executions carried out beyond its confines.

Armed and uniformed Germans would pour into a house at night, drag out those destined as victims and kill them in the street. Adult Jews found outside the ghetto walls were shot on the spot, while children were drowned in clay pits or thrown into the towns canals.

After the outbreak of war between Germany and the Soviet Union and the German occupation of the Eastern areas of Poland, in July 1941, news began to arrive of mass machine-gunning of Jews in the more easterly towns and local centres.

At first the stories were hardly to be believed, but they were confirmed again and again by eyewitnesses. In the winter and early spring of 1942 these mass murders of tens of thousands of Jews grew more and more systematic.

Burying the dead in the Warsaw Ghetto

Throughout the whole of the Vilno province only one centre of Jewish life was left in the city of Vilno itself, where some 12,000 Jews remained. In the city of Vilno over 50,000 Jews were murdered, in Rowne 14,000 in Lwow 50 percent of the Jewish population, and in Kowel 10,000.

Later similar reports were received from Stanislawow, Tarnopol, Stiryj and dozens of other smaller towns. It became obvious that the terror was moving westward from the eastern borders, while in the extreme west, in Poland’s “incorporated” western provinces, Jews had already been completely eliminated, only specialist craftsmen working for the German army being left, herded in isolated barracks.

New methods of extermination were being applied. The use of poison gas was resorted to for ten thousand people in Chelm. A camp was organised at Belzec for the special purpose of execution by electrocution and here in the course of about a month, in March and April 1942 80,000 Jews from the Lublin, Lwow and part of the Kielce provinces were executed.

Out of Lublin’s 30,000 Jews only 2,500 were left, 70 of these being women. Auxiliary to the main work of extermination the Jews were being deported from the smaller centres of population and concentrated in the larger towns. In the course of these operations alone some 10 percent, lost their lives.

Himmler Orders Extermination

After Himmler’s visit to the General Gouvernment in March 1941, and his order for the extermination of 50 percent, of the Jews by the end of 1942, there could no longer be any doubt that this great mass murder could be halted only by events of great military and political importance.

In the spring of 1942 the news came that a new extermination camp had been opened at Sobibor, in Wlodawa County. It was expected that the work of liquidating the Warsaw ghetto would begin in the middle of April, and then at the end of May.

In June the rumour spread that it had been postponed for a time. But Himmler’s visit to the General Gouvernment in the middle of July 1942 hastened the execution of the plans and intensified their severity as compared with the original design.

Mass Murder under the Guise of Deportation

Notice announcing the death penalty for those who assist Jews who have left the ghetto without authorization

Preliminary to the liquidation, steps were taken aimed at eliminating foreign Jews from the scope of the measures. To this end a registration of all such Jews was carried out on 17 July 1942, and they were then interned in the Pawiak prison.

From Monday, 20 July onward the task of guarding the ghetto bounds was entrusted to strong cordons of junaks, i.e. security battalions consisting of Lithuanians, Latvians, Ukrainians and certain Soviet prisoners of war of these nationalities, as well as of Russian whites.

After this the Polish police performed only auxiliary service at the exit gates. This change also marked the end of the smuggling between the ghetto and the rest of the Warsaw, while the numbers of Jews shot at the boundaries increased.

The Junaks opened fire at windows of houses adjacent to the ghetto walls. Large forces of German police, armed with machine-guns, were also posted at every exit, an SS man being placed in charge of each post.

German police on motor-cycles patrolled the ghetto walls continually day and night. These preparations were watched by ghetto inhabitants with feelings of dread and terror.

On 21 July 1942 at eleven a.m. German police cars drove up to the building of the Jewish Council in Grzybowska Street. The SS officers who arrived in them ordered the Chairman Mr Czerniakow to summon the members of the Council.

German police and SS arrest Jews on Nowolipie Street in the Warsaw ghetto

On their arrival they were all arrested and carried off in police cars to the Pawiak prison. After a short period of detention the majority of them were released. About the same time police cars drove into the ghetto’s streets. Uniformed Germans broke into the houses looking chiefly for members of the Jewish intellectual class, and killing them on the spot, in their homes, not troubling to identify them.

Among those who were thus killed was a non-Jew Professor Raszej, who, armed with an official pass, was visiting the ghetto in the course of his medical duties. At the same time round-ups were made in the streets, these being noteworthy for the fact that only the better-dressed people were detained.

It later transpired that these passers-by who were fortuitously arrested, and also those members of the Jewish Council who were detained, were to be used as hostages.

So the day passed without either Mr Czerniakow or any other member of the Jewish Council, being informed of what it all meant and what was planned.

Next day, 22 July after ten o’clock a.m. police cars again drove up before the Jewish Council building. When those members of the Council who had been released were summoned, a long order on the “trans-settlement of the Jewish population of Warsaw” was dictated to them.

The essential details were given in the placard which was afterwards posted up, the other details concerning the technique of the deportations:

The number to be deported daily was 6,000

These persons were to be assembled in the building of the hospital on Stawki Street, which was to be emptied for the purpose at once. They were then to be taken to the “transhipment” point at Stawki Street, where there were railway sidings used for the ghetto official trade and industries.

The persons subject to deportation were to be handed over by the Jewish civil police every day before 4p.m, the first consignment to be supplied that same day, 22 July 1942 at 11 o’clock. The members of the Jewish Council with the arrested hostages would answer with their heads for the strict fulfilment of this order. At the express German request the first persons to be assembled for deportation that same day were those held in the Jewish prison, shelters etc.

On 23 July 1942, at seven p.m. two uniformed Germans again arrived at the building of the Jewish Council. They demanded to see Mr Czerniakow. Shortly after they had left his office after the interview he committed suicide.

It is not exactly known, what was the subject of their conversation, for Czerniakow said nothing to anybody about it before his death. But, from the notes he left and also a letter to his wife, it appears that he had been ordered to produce not six thousand but ten thousand people for deportation the following day, and thereafter at the rate of 7,000 a day.

After his death Mr Lichtenbaum, an engineer, became Chairman of the Jewish Council.

The Deportation Order

Jews forcibly deported from the Warsaw Ghetto

Next day ten thousand were in fact assembled at the transhipment point, and 7,000 every day after. The quota was made up of people taken from their homes or rounded up in the streets.

In order to encourage the Jewish police to greater activity the Germans obviously showed them favouritism at this stage: for instance, they provided them with safe-conducts stamped with the German police stamp, which freed from deportation not only their families (wives and children) who were excluded from deportation by the order, but other relations also.

As the order of 22 July 1942, excluded from deportation all workers in the large German – owned enterprises, together with their families, there was considerable competition among the inhabitants of the ghetto to obtain work in these enterprises, or rather to obtain certificates stating that they worked there.

Sums running into thousands of zlotys were paid for such certificates, the money, of course, being pocketed by the German owners of the works etc. It later transpired that not only these certificates of employment, but even the safe- conducts given to the Jewish police had no real value, for the Germans did not respect them and, despite their own order, arbitrarily deported anybody and everybody, without regard to their documents.

Jews from the Warsaw ghetto are boarded onto a deportation train at the Umschlagplatz

The actual process of deportation was carried out more and more brutally every day, and after some days the Germans themselves actively engaged in the work, with the aid of the junaks, independently of the Jewish police.

The Germans cordoned off a whole block of houses, entered the courtyard and opened fire. This was intended as a signal for everybody to leave their homes and assemble in the yard.Anyone who failed to get out quickly enough or who tried to hide was killed on the spot. All infirm, old and crippled people were also killed in their homes.

No consideration was shown for families as such, wives were torn away from their husbands, and children, even quite small tots, from their parents.

Mass Murders

To the accompaniment of incessant firing, at the transhipment point the Germans separated any old and infirm who had escaped so far, carried them straight to the Jewish cemetery, and killed them there.

Every day between sixty and a hundred persons were disposed of in this way. The others were packed into goods trucks, 120 people being crushed into trucks with room for forty. The people choked with lack of air, but the tracks were sealed up and the trains set out.

The floors of the trucks were covered with quicklime and chlorine. The route taken by such a train was marked by the bodies alongside the lines. The deportees were carried off to three execution camps at Treblinka, Belzec and Sobibor.

Here the trains were unloaded, the condemned were stripped naked and then killed, probably by poison gas or electrocution. For the purpose of burying the bodies a great bulldozer has been taken to Treblinka, and this machine works without stopping.

The stench of the decomposing bodies has nauseated all the peasants for three miles around and forced them to flight. In addition to Treblinka, there were also camps at Belzec and Sobibor.

A sign in Polish from the Belzec killing center that reads, "Attention! All belongings must be handed in at the counter

It has not been possible to ascertain whether any of those who have been carried off have been left alive. We have information only of extermination. Out of the 250,000 people deported only two small transport trains, four thousand people altogether, were sent to work behind the front line in the Brzesc and Malachowicze direction.

As a rule young and physically healthy people escaped this fate, because of their value as labour power, the main victims being old and infirm and children. All the children in the children’s homes and shelters were carried off.

Among these was an orphans’ home run by Janusz Korczak a well known Polish writer. He refused to leave the children, though he would have been allowed to remain. He and the manageress of the home went with the children to the assembly point.

The deportations have been going on unbrokenly ever since 22 July – every day between three and ten thousand people are carried off. Those who are left convulsively cling to the faint hope that they may escape the fate of those who have gone.

By 1 September some 250,000 people had already been carried off. For the month of September 120,000 ration cards were printed, for October only 40,000.

According to information obtained from the German Labour Bureau (Arbeitsamt) which confirmed the figure as to the number of ration cards prepared for October, only 40,000 skilled workers are to be left in the ghetto, held in barracks, as suitable for German war production.

Meantime, the Germans were taking steps to murder off the Jews of the smaller localities outside Warsaw. These murders took place under the very eyes of the Polish inhabitants, who were shocked to the depths of their souls.

Children were shot, pregnant women were killed, people who attempted to run away and hide were hunted like animals, and hundreds of bodies in the streets, by the wayside, along the railway lines were seen by large numbers of Poles.

The liquidation of the ghettos in the nearby places of Falenica, Rembertow, Nowy Dwor, Kaluszyn and Minsk Mazowiecki was carried out during a break in the work of deporting the Jews from the Warsaw ghetto, from 20 August to 24 August. The deportations from the Warsaw ghetto began again on 25 August.

Jews forced to board trucks for deportation

It is impossible to give a brief review of the steps taken by the Germans to eliminate the Warsaw ghetto- concludes the report received from Poland – without attempting to give people free from the German terror some idea of the scale and intensity of the mass murders which by 1 September 1942, had been committed on some 250,000 Jews, and which are still going on.

Any such attempt to give the people of Great Britain or America some idea of these unprecedented mass murders must begin by appealing to them to believe things that would seem incredible. They must get it clearly in their consciousness that all these things are true, the truth amid which we have to live and die.

The facts which we relate are not specially selected – they are facts of everyday existence in Poland. They are not isolated facts, every one of them can be matched by tens and hundreds of similar facts every day.

Since 22 July last anything from several dozen to several hundred Jews have been murdered every day in Warsaw, by shooting in the streets and houses. These murders are committed every day during round-ups of people who are carried off to be killed. Among the six to ten thousand people rounded up every day, for deportation, between fifty and a hundred old people, cripples, and infirm are taken to the cemetery to be shot and buried.

If anyone has any doubt whether it would be possible to kill off five, six or ten thousand people in one day, they can be convinced by the thousands of witnesses at Otwock, Rembertow, Siedlce, Minsk Mazowiecki, Lomza and many other localities.

People at each of these places have seen anything from two to ten thousand people murdered in the course of a few hours.

That gives some idea of the mass scale of these murders. The brutality with which they are carried out is on the same scale. These people carried off to death have to endure the maximum of suffering. Not less than a hundred people are packed into trucks suitable for forty. The trucks are sealed, the floors are covered with a thick layer of un-slaked lime. Sometimes, in order that the effect of the lime shall be greater, the deportees are ordered to take off their boots and shoes.

A Jewish man walks with three young children alongside a deportation train in the Warsaw ghetto

To inflict further suffering on mothers the children are torn from them. Orphanages are carried off in their entirety. The staffs do not abandon their children. But they can do no more when the moment comes for loading into trucks. The children are loaded into separate trucks, and the staffs are sent off by other trains.

For a German to shoot someone on the spot is regarded as an act of humanity, as is throwing anyone out of a sixth floor window. When one of the murderers throws a mother and her child out of the window on to the stones below, he evidently has a very soft heart. Such incidents are noted by the dozen every day.

Some of the acts of brutality are horrible even amid this horror. A pregnant Jewess escaped from the ghetto, and took shelter in a house in the Grochow district of Warsaw, where she was protected by Poles, and gave birth to the child.

But a German gendarme found her, shot her on the spot, and trampled the newly born infant to death. Must we tell you even more? Surely that is enough to indicate the scale of the cruelty?

As an indication of the scale of despair among the people let us tell you of the suicides. The suicides not only of individuals but of whole families together. By gas or by cyanide.

Every day someone takes poison. Several people, even up to a score, will commit suicide in one hour. To prevent people taking poison the chemists’ shops in the ghetto have all been closed.

Numbers of people have gone mad. Some of the victims implore the junaks to shoot them. But they have to pay for the privilege. The junaks demand fees of a hundred zlotys for shooting.

Annexes To The Report

Report Annex mentioning extermination at Belzec

Extraordinary Report from the Jew – extermination Camp at Belzec 10 July 1942

According to information from a German employed at the extermination camp, it is situated in Belzec, by the station, and is barred off by barriers of barbed wire. Inside the wire, and all round the outside, Ukrainians are on guard.

The executions are carried out in the following fashion:

When a trainload of Jews arrives at the station in Belzec, it is shunted by a side track up to the wire surrounding the place of execution, at which point there is a change in the engine crew and train guards.

From the wire onward the train is serviced by German drivers who take it to the unloading point, where the track ends. After unloading, the men go to a barracks on the right, the women to a barracks situated on the left, where they strip, ostensibly in readiness for a bath.

After they have undressed both groups go to a third barracks where there is an electrified plate, where the executions are carried out. Then the bodies are taken by train to a trench situated outside the wire, and some thirty metres deep. This trench was dug by Jews, who were all executed afterwards.

The Ukrainians on guard are also to be executed when the job is finished. The Ukrainians acting as guards are loaded with money and stolen valuables: they pay 400 zlotys for a litre of vodka, 2,000 zlotys and jewellery for relations with a woman.

Notes:

This is faithful transcript of the document, mistakes have not been corrected.

Sources:

The National Archives KEW

PRO

Holocaust Historical Society

US NARA

USHMM

Jewish children in the Warsaw Ghetto in 1942

Before World War II started on September 1, 1939, there were 375,000 Jews living in Warsaw, as many as in all of France, and more than in the whole country of Czechoslovakia. Only the city of New York had a larger Jewish population than Warsaw.

Israelis Demolish Arab Homes in Jerusalem Sept. 11, 2001
A weeping Ashia Abu Nab sits atop the rubble of her demolished home after Israelis destroyed it, in Jerusalem September 11, 2001

Video Israel Doesn't Want You to See

http://www.youtube.com/watch?v=tW1-_JmXQt0

A man carries the body of one of three children killed yesterday in Israeli shelling of the northern Gaza Strip's seafront, at the morgue of Beit Lahia hospital 10 June 2006. Hamas ended an 18-month ceasefire today, firing 11 rockets at Israel. A statement by the Ezzedine al-Qassam Brigades, Hamas' armed wing, said the attacks were in response to the killing of 10 Palestinians, including three young children, by Israeli artillery fire yesterday. Medical sources said five of those killed at the beach were members of the Ghali family from Gaza. AFP PHOTO/ SAMUEL ARANDA

http://www.youtube.com/watch?v=A3LGonpdHPk

Powstanie Warszawskie

http://www.youtube.com/watch?v=VZtc5vSoZtc

Evidence of What The Nazis Did To The Jews In Warsaw / Video

http://www.youtube.com/watch?v=VZtc5vSoZtc

Jewish Hate Caught on tape

http://www.youtube.com/watch?v=hefIti-uFUo

Warszawa Walczy

Gaza Reality!!

If Americans Knew

Nazi Israel … Indeed

2008-12-29T08:13:00.001-08:00

Nazi Israel … Indeed

Richard Falk, the professor of international law at Princeton University and the UN’s special rapporteur on the Palestinian territories, had accused Israel of violating international law, international humanitarian laws, and the Geneva Convention. He described Israel’s policies against Palestinians and its siege of Gaza as “war crimes”, “genocidal tendencies”, “holocaust implications”, and “holocaust-in-the-making”. He urged the International Criminal Court to look into the possibility of indicting Israeli leaders for war crimes.

Professor Falk had a little taste of Israel’s Nazi-like crimes and human rights violation when he traveled to Israel, last Sunday December 14th, 2008, to visit the Occupied West Bank and Gaza Strip to report on Israel’s compliance with human rights standards and international humanitarian law. The Israelis “detained” Professor Falk at the airport, treated his as a criminal and a threat to the state, humiliated him and deported him next day back to Geneva.

Despite Israel’s strong declaration that every Jew in the world is automatically granted full Israeli citizenship with all the protections this entails, and despite being a Jew himself, Professor Falk was not spared the humiliations and cruelty Israel treats its enemies with

Emboldened by the American blind and unconditional support, defiant Israel wanted to publicly give its finger to Falk and to the UN he represents, declaring itself above all international laws and above any criticism of its crimes and human rights violations even if such criticism comes from a Jew himself. Such defying humiliation of the world political body is meant to distract the UN, and thus the whole world, away from the holocaust it is perpetrating against the 1.5 million Palestinians in Gaza, and all its on-going war crimes against the rest of Palestinians throughout the whole Palestine.

Falk’s accusations of Israel’s Nazi-like holocaustal implications are no different from those made by John Dugard, his predecessor, in several reports on conditions in occupied Palestine. Many conscientious political figures, as well as regular citizens, around the world had described Israel’s policies in occupied Palestine in specific and in the Middle East in general as war crimes and threat to world peace.

Comparing the present-day Israel with Nazi Germany one discovers that the majority of the Israeli policies are the exact copies of the Nazi policies. Nazi Germany had invaded its European neighbors extending from England to Russia. Israel had also invaded all its neighboring countries; Egypt, Jordan, Syria, and Lebanon. It is also heavily involved in the invasion of Iraq and Afghanistan. Its tentacles had also reached African countries as far as South Africa, Somalia, Sudan, Angola, and Sierra Leone.

Nazi war machines used to invade resisting towns, line up the men in the center of the town to be executed in cold blood, and destroyed the whole town as a deterring example for any possible other resisting towns. Worse than the Nazis Israeli forces used to invade peaceful Palestinian towns, execute men, women and children in cold blood everywhere and anywhere they encounter them, dynamite their homes on top of their residents, and finally demolish the whole town making room for new Israeli colonies. Throughout 1948/49 Israelis had committed 70 ugly massacres against Palestinian villagers, and totally destroyed 675 Palestinian towns and villages including their churches and mosques. Such massacres and demolitions followed a set pattern, repeated in one village after the other, indicating a pre-meditated genocidal plan.

In the words of the late Israeli General Moshe Dayan: “The declaration of the State of Israel in 1948 was at the expense of ethnically cleansing 513 Palestinian villages, creating over 700,000 Palestinian refugees and expropriating their lands, homes and businesses in 78% of Palestine … There is not one single place built in this country that did not have a former (Palestinian) population.”

Israel is, still up till today, carrying these same genocidal Nazi-like holocaustal crimes gradually choking 1.5 million Palestinians in Gaza to death by starvation, thirst, lack of fuel and disease. Israeli army is in the process of demolishing 40 Palestinian villages in the Negev desert. Army bulldozers are daily destroying Palestinian homes in major Palestinian cities such as Jerusalem, Bethlehem, Hebron, Ramallah, and Nablus.

The Nazi army perpetrated many massacres against prisoners of war. They used to execute prisoners and dump them in graves the prisoners where ordered to dig for themselves. The Israeli army followed the same method of executing prisoners of war especially during 1956 and 1967 Israeli-Egyptian wars. This was reported in the Israeli Haaretz newspaper in June 27th 2000. The Egyptian Human Rights Organization Secretary-General, Muhammad Munib, submitted a report confirming that Israel had killed between 7,000 to 15,000 Egyptian prisoners of wars of 1956 and 1967. The report also identified the locations of 11 mass graves in Sinai and Israel in which thousands of Egyptian prisoners were buried.

The most prominent of these massacres was the El-Arish massacre, where Israeli forces murdered at least 150 Egyptian prisoners of war. Some of the prisoners were run over by Israeli tanks several times, a crime that is still practiced by Israeli army especially in the Gaza Strip. The story of the massacre was originally reported by Israeli eyewitnesses in Israel’s Yediot Ahronot newspaper, and later by Israeli journalist Ran Adelist on Israeli television. It was also reported by the Washington Report of May/June 1996 pages 27 and 28. The massacre was also recorded by the American USS Liberty surveillance ship that was sailing 12 miles off the shore of Gaza. This massacre was a serious war crime and could have been the main reason for the Israeli attack on the Liberty.

Worse than the Nazis the Israeli army had adopted the policy of targeting young Palestinian children in an attempt to “nudge” Palestinian families to leave the country for the sake of the future of the children, and/or to exhaust their financial resources in treating and caring for their disabled and crippled wounded children; the victims of Israeli snipers. Since the beginning of the second Palestinian Intifada, September 2000, Israeli forces have murdered 1050 children in the Gaza Strip and the West Bank; see also the Guardian, October 21, 2008, and Al-Jazeera, October 22, 2008. A Palestinian Centre for Human Rights report documented, with eyewitness testimonies, at least 68 children were murdered by Israeli army during 12 months from June 07 to June 07 just before the cease fire agreement. The child murder toll rose dramatically during the first six months of 2008 with the Israeli army massive assault of “Operation Winter Heat” against Gaza Strip. Children were directly targeted by Israeli snipers while walking in the streets, while standing in front of their homes, and even while sitting in their school rooms, also directly by drone missiles while playing in courts. They are also the indirect victims if Israeli deliberate targeting densely populated residential areas (Gaza is densely populated) including schools, hospitals and food markets.

The average age of the targeted children was ten years old according to a thousand-page document by Save the Children. The majority of these children were innocent bystanders not participating in any “hostile” activity or causing any threat to the heavily armed Israeli soldiers. In the 80% of the cases of targeted children, the Israeli army prevented the victim from receiving any medical attention. The report also documented that more than 50,000 child victims required medical attention for injuries including gunshot wounds, tear gas inhalation and multiple fractures. A bulletin titled “Deliberate Murder” published in 1989 by the Israeli League for Human and Civil Rights reported the targeting of Palestinian children by Israeli army and snipers from “special unit” had “carefully chosen” the children, who were shot in the head or heart and died instantaneously (Mike Berry & Greg Philo, ‘Israel and Palestine-Competing Histories’, Pluto Press, London, 2006, pp. 86-87).

According to the 1949 Fourth Geneva Convention, and the 1989 UN Convention on the Rights of the Child (signed by Israel) children are to be afforded special protection during international armed conflicts. Israel had, and still is violating these international laws.

Like Nazi Germany, who developed and used all kinds of new weapons including the V2 rocket bomb and nerve gas, Israel has used every kind of weapons, even new experimental ones, against Palestinian civilians. This included the Dumdum exploding bullets, nerve gas, experimental chemical and biological weapons, flying drones, and DIME (Dense Inert Metal Explosive) and the latest remote control high power machine guns (seer shoots) installed on the high towers of the imprisoning wall (separation wall) and operated by teen aged female soldiers in far away operating rooms like computerized war games. Israel is also know to be a nuclear weapon and is always hinting at using it if/when they feel threatened.

Nazi Germans were brainwashed and driven by a social supremacist ideology of the superior Aryan Race (Der Supermann). They believed that they were superior to the rest of the people and that they should rule the world. Similarly the Israelis are brainwashed and driven by the religious supremacist ideology of god’s chosen people in god’s promised land, and believe that it is their religious duty (mitzvah) to cleanse the world from all gentiles (non-Jews), and to establish a Jewish only world government in preparation for the coming of the Messiah. Such dangerous extreme ideology is taught to Israeli children since childhood.

Moshe Feiglin, who won a respectable position on the Likuds’ Knesset list for the upcoming Israeli election is an admirer of Hitler and his superior ideology. In an interview with the Ha’aretz Newspaper in 1995 he described Hitler as a military genius and a great nation builder. “Hitler was an unparallel military genius. Nazism had transformed Germany from a low to a fantastic physical and ideological status. The ragged, trashy youth body turned into a neat and orderly part of society and Germany received an exemplary regime, a proper justice system, and public order. … This was no bunch of thugs. They merely used thugs and homosexuals”. His holocaustal solution to the Palestinian problem, according to his Manhigut ha’Yehudit (Jewish leadership) website, is to order “the complete stoppage of water, electricity and communication” to the four million Palestinians in the West Bank and Gaza.

Feiglin expresses the inner sentiment of every Israeli political leader starting from their first Prime Minister Ben Gurion up to Tzipi Livni, the latest acting Prime Minister and Minister of Foreign Affair, who have been calling for the murder and the transfer of Palestinians out of the god’s promised land of Israel (Erez Israel). Their real policies become obvious and louder in their campaign rhetoric.

Such genocidal holocaustal tendencies are nurtured, encouraged and called for by top Israeli Rabbis and political leaders. Rabbi Yousef Obadia, the top Israeli religious leader, Rabbi Yisrael Rosen, director of the Tsomet Institute, Rabbi Mordechai Eliyahu, the leading religious authority in Israel’s religious national current and former chief Eastern rabbi for Israel, Rabbi Dov Lior, president of the Council of Rabbis of Judea and Samaria (the West Bank), Rabbi Shmuel Eliyahu, the chief rabbi of Safed and a candidate for the post of chief rabbi or Israel, Rabbi Eliyahu Kinvinsky, the second most senior authority in the Orthodox religious current, Rabbi Israel Ariel, one of the most prominent rabbis in the West Bank colonies, and Rabbi Yitzhaq Ginsburg, a top rabbi in Israel among many other extremist religious Israeli leaders are continually calling for total extermination and transfer of Palestinians.

Brainwashed and misguided Israelis, especially religious fundamentalists, regularly attack Palestinian towns, vandalize their churches, mosques and cemeteries with graffiti slogans such as “Death to Arabs”, “Gas the Arabs”, and “Mohammad is a pig”, occupying Palestinian after forcefully evicting their Palestinian owners, attacking farmers, burning their crops, cutting their fruit trees, poisoning their water wells, killing their farm animals, destroying properties, looting shops, terrorizing civilians and children and shooting people. Searching youtube.com for “Israeli settlers violence” to watch the hundreds of videos showing Israeli settlers terrorism.

One prominent similarity between Israel and the Nazis is their state sponsored terror groups. According to articles “Eichmann Tells His Own Damning Story”, Life Magazine, Volume 49, Number 22, (November 28th 1960) pp. 19-25, 101-112, and “Eichmann’s Own Story: Part II”, Life Magazine, December 6th 1960 pp. 146-161, Adolf Eichmann stated how Zionist leaders were idealist like Nazi leaders, willing to sacrifice hundred thousands of their own blood to achieve political goal. Lenni Brenner explains in his book “Zionism in the Age of Dictators”, in chapter 25, that Eichmann was referring here to a deal the Nazi struck with Zionist leaders, such as Hungarian Rezso Kastner, to save a few thousand hand-picked Zionists and wealthy Jews, who would immigrate to Palestine, in return for leading 750,000 Hungarian Jews, and other millions of European Jews to their death to make Jews “rightful victim”, so that World Zionist Organization would have the “right” to come “ before the bargaining table when they divide nations and lands at the war’s end … for only with (Jewish) blood shall we (Zionists) get the land.”

The Nazis set up Police Battalion 101, a terrorist group, whose sole purpose was hunting Jewish citizens, killing them and looting and destroying their property. Daniel Jonah Goldhagen states in his book “Hitler’s Willing Executioners” that Battalion 101 was responsible for “the deportation and gruesome slaughter in Poland of tens of thousands of Jewish men, women, and children”.

Israel had its own exact copy of Battalion 101 called Unit 101 under the terrorist Ariel Sharon, who later became Israel’s Prime Minister. Under Sharon’s leadership Unit 101 adopted the same criminal methods to terrorize Palestinians. It also implemented what became known as jeep raids; driving jeeps, with machine guns mounted on the front and rear, into Palestinian towns murdering inhabitants, dynamiting homes, and burning their fields. Since early 1950s Unit 101 was responsible for massacres in Palestinian towns such as Bureij refugee camp, Qibya, Idna, Surif, Wadi Fukin, Falameh, Rantis, Jerusalem, Budrus, Dawayima, Beit Liqya, Khan Younis and Gaza.

Israel had always resorted to terrorist attacks against Jews in other countries especially Arab countries, such as North African Arab countries, Iraq, Lebanon, and Jordan, to encourage Jewish Arab residents to immigrate to Israel. The Lavon Affair is just one famous terrorist related incident in Egypt.

In January 29th 1999 article in Israeli Ha’aretz paper, Gideon Spiro, a former member of the 890 battalion, stated that Unit 101 was an early, more primitive prototype for the more sophisticated liquidation units of Duvdevan and Shimshon established during the Intifada” Its operations were characterized by “lots of killing of civilians and little real combat”.

Israel is the only county in the world with many Prime Ministers, who were members of terrorist and state-sponsored terrorist organizations directly involved in slaughter of civilians. These include Golda Meir, Yitzhak Rabin, Menachem Begin, Yitzhak Shamir, Ehud Barak, Ariel Sharon, and Shimon Peres.

Arnold Toynbee wrote “It was a supreme tragedy that the lesson learnt by them (the Jews) from their encounter with the Nazi German Gentiles should have been, not to eschew but to imitate some of the evil deeds that the Nazis had committed against the Jews.”

Israelis and Jews of the world have relentlessly pursued Nazi war criminals for decades for their war crimes committed during WWII. They chased Nazi war criminals for the rest of their lives, even when they were old and close to their death, to make them pay for their crimes. No doubts in my mind that Israeli war criminals, in turn, will be pursued and sentenced for their war crimes committed against Arabs.

Ex- CIA Polish Spy for USA ( not for money just to help US ) Boris Korczak on World Events Must see Video

2008-11-02T14:16:00.001-08:00

Ex- CIA Polish Spy for USA ( not for money just to help US ) Boris Korczak on World Events Must see Video
Poland help so much to US and why we are exluded from the Visa vaiver program.
US aid to Poland is about 39 millions US Dollars per year and we give billions to Israel, Pakistan, Egypt. Turkey, Georgia, Iraq
Must see the vodeo below
Ex- CIA Polish Spy for USA ( not for money just to help US ) Boris Korczak on World Events Must see Video P 1

Ex- CIA Polish Spy for USA ( not for money just to help US ) Boris Korczak on World Events Must see Video P 2

325. rocznica Wiktorii Wiedeńskiej Polish King Sobieski Victory Vienna Wien

2008-09-13T08:31:00.001-07:00

325. rocznica Wiktorii Wiedeńskiej Polish King Sobieski Victory Vienna Wien
dr Józef Szaniawski (2008-09-12)
Aktualności dnia
słuchaj zapisz

Vienna 1683

Husaria / The Winged Hussars Vol. I

Jan III Sobieski (John Sobieski, 1629-1696)
Jan Sobieski was an excellent king for the period during which he was elected. His father wanted to educate both his sons well and first sent them to study at the University of Cracow, in the Faculty of Philosophy. Later, he sent both of them abroad, where they could complete their education. Subsequently, the future king had the opportunity to learn the art of war on all the fronts where Polish armies fought. He took part in the Battle of Beresteczko in 1651 (in the Ukrainian rebellion led by Hetman Bohdan Chmielnicki), during the Polish-Swedish war (1655-1660) and in the Battle of Warsaw, where he commanded Tartar units fighting on the Polish side against the Swedes. Next he fought against the Transylvanians, Russians, Cossacks and Tartars, as well as against rebels who, led by Prince Lubomirski, rose against King Michał Korybut Wiśniowiecki in 1666. His special success was the defeat of the Turkish army at Chocim in 1673. It was this victory that helped to get him elected king of Poland a year later.

The experience he gained on the battlefields came to fruition in an event which was significant not only for the history of Poland. By the late 17th century the Turks were attempting to penetrate deeper and deeper into the heart of Europe, threatening Vienna. Realising that should Vienna fall, Poland would find herself in a very difficult position, in 1683 Sobieski set off to relieve the besieged city. On 12 September 1683 Polish hussars (heavy cavalry with characteristic plumage on their backs) under Sobieski's command gained a victory, thus definitively stopping the Turks in one of the greatest and most significant battles in Europe at the time. Nowadays that march to Vienna is referred to as the Relief of Vienna. Sobieski wrote numerous letters to his French wife, Queen Marie Casimire d'Arquien ('Marysieńka'), describing the battle which decided the fate of Europe. His letters make up a fascinating chapter in Old Polish epistolography.

Sobieski's great love for his wife also had political consequences, as it tied him to the French court. Thanks to that, he understood the need for domestic reform and a change in Poland's foreign policy. Thus he wanted to strengthen Poland's position on the Baltic coast by taking East Prussia, and to retrieve Polish Silesia from the Habsburgs. In his home policy, by trying to make Poland a hereditary monarchy and to abolish the principle of liberum veto (viz. statutes were passed in parliament only by a unanimous vote), he attempted to enhance royal prerogative, which had become too dependent on the magnates. However, these reforms were not implemented due to the opposition by part of the noble estate, which had become too accustomed to the enjoyment of significant privileges.

Sobieski was not only a great military leader, but also an excellent politician. He died on 18 June 1696, leaving a memory of the great glory of Polish military prowess.

Facts

After the Vienna victory, when welcomed by the Austrian Emperor Leopold I, Jan Sobieski reportedly paraphrased the words of Julius Caesar by saying, 'Veni, vidi, Deus vicit,' (I came, I saw, God carried the victory). Indeed, the victory of the Poles supported by the Emperor's army, broke the Turkish power which never recovered from the defeat. In the 18th century, a partition of Turkey was even contemplated, but never took place. However, partition is what happened to Poland. Characteristically, Turkey, which had fought our ancestors for over two hundred and fifty years, was the only state in Europe that never recognised the partitioning of Poland.

Jak Sobieski triumfował pod Wiedniem
Monika Kuc 09-09-2008, ostatnia aktualizacja 11-09-2008 21:03
W Wilanowie w 325. rocznicę odsieczy wiedeńskiej król Jan III Sobieski sam zdaje relacje z pola bitwy.

źródło: Życie Warszawy
*Bitwa pod Wiedniem według Marcina Altomontego, fragment muzeum w wilanowie
+zobacz więcej– O victorii wiedeńskiej mówimy we wnętrzach, w których toczyły się rozmowy poprzedzające kampanię. W pałacu w Wilanowie król przyjmował dyplomatów i stąd 18 lipca 1863 roku wyruszył w stronę Wiednia, by 12 września stoczyć jedną z najważniejszych bitew w dziejach Europy – mówi Marta Gołąbek, kustosz wystawy.

Z odległych Węgier nadchodziły informacje o zwycięstwach Jana III pod Ostrzyhomiemi Seczanami. Pomiędzy Krakowem a miejscami pobytu wojsk królewskich kursował osobisty posłaniec monarszy. Listy do Marii Kazimiery były jedynym źródłem informacji. 14 grudnia król donosił z Lubowli o swym przyjeździe, prosząc równocześnie małżonkę o wyjechanie przed siebie do Starego Sącza. Królowa podporządkowała się woli męża i zaraz po otrzymaniu tej wiadomości wyruszyła na spotkanie.

Tymczasem Kraków żył przygotowaniami do przyjęcia bohatera spod Wiednia. U schyłku listopada rajcy zasięgnęli opinii pospólstwa w kwestiach finansowych „wiedeńskiej fety”. Dnia 22 listopada podjęto uchwałę zaczynającą się od słów: „Najjaśniejszego Króla Imci Pana Naszego Miłościwego, szczęśliwego daj Boże do residencyjej krakowskiej spodziewając się powrotu, miłość zaś i wierne poddaństwo nasze przeciw tak wielkiemu monarsze a dobrotliwemu Panu, który całość Ojczyzny i ca-łego chrześcijaństwa zastawia i broni najjaśniejszymi piersiami swemi pańskiemi, wyciąga po nas, abyśmy jak z największym tak wielkiego triumfatora powitali applausem”. Uchwalono wtedy trzy tysiące złotych na potrzeby tryumfu „według możności tych czasów ciężkich”, jak zapisano w aktach. Już wówczas zdecydowano zorganizować specjalny fajerwerk, by w ten sposób uczcić wracającego monarchę. Podczas kolejnych posiedzeń rajcy obmyślili szczegółowy przebieg całej uroczystości. Uchwalono też (14 XII), że podczas wjazdu monarchy strzelać się będzie za bramą Wiślną i Nową (18 XII). Postanowiono (22 XII) wydać wystawną ucztę na cześć Jana III. W zestawieniu z wcześniejszymi uroczystościami, od których barokowy Kraków nie stronił, te na cześć Sobieskiego przygotowano z niebywałą wręcz starannością, omawiając każdy nawet najmniejszy szczegół ceremonii, przywiązując dużą wagę do detali. Starania rady miejskiej o godne uczczenie pogromcy Turków zostały gorąco poparte przez całą społeczność Krakowa. Tym razem nie tylko uroczysty wjazd, lecz także okolicznościowy fajerwerk miał uczcić wiekopomne zwycięstwo. Na powitanie króla wysłano do granicy państwa rajców — Pawła Fryznekiera i Adama Drużyńskiego. W Starym Sączu oczekiwała Maria Kazimiera, stąd szybko w zimowy czas ruszono do Krakowa. Monarsze towarzyszyły zbrojne hufce husarii oraz dworzanie.

Dopiero 23 grudnia Jan III stanął w murach Krakowa, gdzie „miasto cum applausu w bramie czekało”. Wtedy przypuszczalnie wręczono królowi tacę srebrną złoconą, wedle tradycji napełnioną złotem. Taca ta, zachowana w zbiorach wilanowskich, swoją artystyczną formą nawiązuje do tryumfu Jana III w typie all'antica, w aktualizowanych strojach. Na kołnierzu tacy widnieją wojenne emblematy. Jej autorem jest gdański złotnik Jan Gotfryd Holl.

Wjazd przez Bramę Floriańską odbył się w godzinach wieczornych, przy śnieżnej i mroźnej aurze. Królewski orszak przejechał ulicami Krakowa, kierując się na Wawel. Jak odnotował współczesny świadek, król wstąpił do katedry, „kędy biskup ze wszystkiemi zakonnikami, kapłanami i niezliczoną wielkością ludu psalmy i oracyje prześpiewawszy, Te Deum laudamus skończywszy, jednostajnym głosem krzyknęli: Vivat! Vivat! Vivat Rex Poloniae!”. Towarzyszył temu huk dział. Po udzielonym błogosławieństwie monarcha wraz z małżonką udali się na spoczynek. Nazajutrz, w wigilię Bożego Narodzenia, Jan III ponownie odwiedził katedrę. Wtedy złożył przy grobie św. Stanisława — ołtarzu Ojczyzny — wielką chorągiew zdobytą pod Wiedniem. Zgodnie z wielowiekowym obyczajem zawieszono ją obok wielu innych trofeów wojennych przy konfesji św. Stanisława. Na pamiątkę odsieczy wiedeńskiej oraz złożenia w katedrze tureckiej chorągwi kapituła sprawiła marmurową tablicę, okoloną panopliami, upamiętniającą to zdarzenie. Już w czerwcu roku 1684 projekt przedłożono biskupowi Małachowskiemu, który po drobnych korektach napis i tablicę zaakceptował. Płytę tę zamówiono w pobliskiej Czernej u kamieniarza Jakuba Bielawskiego. Od kapituły dostał on obrys płyty. W roku 1685 tablica była gotowa. Rok potem malarz pracujący na usługach kapituły „od malowania compendimentu albo namiotu” dostał 50 florenów. W sumie koszt wiedeńskiej płyty wyniósł 1496 florenów. Łacińska inskrypcja opiewała chwałę Jana III Sobieskiego. Oto fragmenty tekstu (tłumaczenie na język polski): „Chorągiew ta ottomańska zabraną była przez niezwyciężonego króla Jana III, w samych namiotach Wielkiego Wezyra, na ołtarzu św. Stanisława, osobliwego opiekuna i patrona Królestwa, złożona i poświęcona. (...) Wybawca Wiednia zniósł zgubne oblężenie, wawrzynem krwią wyborowego wojska Ottomanów zbroczonym, skronie swe uwieńczył. (...) Na cześć Wszechmocnego zawiesił tę chorągiew w tej królewskiej kaplicy, aby tem (...) wielkich zwycięstw świadectwem, Najświętszej Trójcy oddał chwałę i przyszłe wieki nauczył, że w zwycięstwach nie było większego nad wielkiego Jana”.

Uroczystości miejskie odbyły się 27 grudnia, w święto Jana Ewangelisty, patrona króla. Tegoż dnia monarcha wraz z rodziną wysłuchał mszy u Panny Marii, po czym „Królestwo Ichmć jechali do kamienice Pana Tucciego na obiad, kędy go Magistrat witał i winszował królowi IMci tak wielkich tryumfów. Oracyję miał JP doktor Łopacki bardzo piękną, a od króla IMci mówił JW Pan kanclerz wielki koronny Jan Wielopolski”. Wokół Rynku cechy z „chorągwiami swemi porządnie tamże stali przez godzin trzy, lubo deszcz padał dobrze”. Gromadziły się tłumy gawiedzi, chcącej obejrzeć fajerwerk, o którym od dziesięciu dni było głośno. Wszyscy chcieli uczcić bohaterskiego monarchę.

Z okien kamienicy Tucciego (Rynek Główny 22) podziwiano widowisko zorganizowane na cześć Jana III. Była to jedna z największych fet w dziejach Krakowa. Fajerwerk wiedeński posiada doskonałą dokumentację, tak rękopiśmienną, jak ikonograficzną. Opracowanie całej uroczystości powierzono, podobnie jak nadzór, rajcy Janowi Gaudentemu Zacherli. Dnia 14 grudnia przedłożył radzie miejskiej plan uroczystości, który opracował wespół z kupcem Stefanem Mechonim. Referując rajcom szczegółowy program, stwierdził, że: „zniósłszy się z Imci Panem Mechonim, na szczęśliwy JKMci Pana Naszego Miłościwego przyjazd i eliberacyją Wiednia, tryumf takowy wynaleźliśmy, któremu trzy miejsca winny być przeznaczone”. Przebieg ceremonii był zgodny z przedłożonym planem.

Tym razem zrezygnowano z pompatycznego wjazdu, z bram tryumfalnych, na rzecz spektaklu zorganizowanego na Rynku, przed ratuszem. Centrum stanowiło theatrum złożone z trzech struktur, nazywanych w źródłach także theatrami, zrobionymi na kształt łuków tryumfalnych, zatem w rozumieniu ówczesnych symboli zwycięstwa, ozdobionych malowidłami i opatrzonymi odpowiednimi inskrypcjami, tworzącymi w całości emblematy. Pierwszy łuk wyobrażał „effigies Pana Naszego Miłościwego, majestate plena, na koniu rozpędzonym, szablę w ręku trzymając”. Poniżej stosowny napis:

Joanni III a Deo dato, regi Poloniarum orthodoxo, magno duci Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Mazoviae, Samogitiae, Livoniae, Smolensciae, Kiioviae, Volhyniae, Podoliae, Podlachiae, Severiae, Pomeraniae, Czerniechoviaeque etc., quod instinctu divinitatis, mentis magnitudine, maximum orbis christiani hostem, eiusque potentiam ac fastum ad Viennam et Strigonium iustis prostraverit armis. Regi suo fortissimo, patri patriae fortunatissimo, publicae quietis, fundatori, optimo S.P.Q. Cracoviensis votis omnium dedicavit.

[Janowi III, zesłanemu przez Boga prawowiernemu królowi Polski, wielkiemu księciu Litwy etc. etc., ponieważ z natchnienia boskiego dzięki wielkości swego umysłu powalił sprawiedliwym orężem potęgę i pychę największego wroga świata chrześcijańskiego pod Wiedniem i Strzygonią. Swemu najdzielniejszemu królowi, najszczęśliwszemu ojcu Ojczyzny, najlepszemu sprawcy pokoju publicznego senat i lud krakowski za wolą wszystkich poświęciły.]

W środku łuku stały trzy obeliski „kształtną i piękną robotą” wykonane z rozmaitymi emblematami. Wokół rozłożono zdobyte trofea: buńczuki, proporce, a nad słupami trzy wieńce laurowe. Dodajmy, że obelisk ówcześni kojarzyli z symbolem chwały, uważając go zgodnie z wykładnią Cezarego Ripy za „gloria Principum”. Na obeliskach umieszczono napisy: „Defensori, Victori, Triumphatori” (Obrońcy, Zwycięzcy, Tryumfatorowi), zaś u dołu dano wiersz:

Haec Tibi devota urbs, quod si maiora valeret,
Hoc totus stares aureus ipse loco.
[Tyle ci daje oddane miasto, bo gdyby więcejuczynić mogło,
stanąłbyś w tym miejscu cały ze złota.]
Poniżej „piękną skulpturą wyrażeni, schyliwszy pod panem głowy i karki swe”, siedzieli tureccy baszowie. Przy pierwszym widniał napis:

Barbaries, sic victa iaces, sic colla superba,
In magno vicit rege Joanne Deus.
[Tak barbarzyństwo, tak dumne karki zwyciężone leżą;
w wielkim królu Janie zwyciężył Bóg.]
Przy drugim:

Turcarum proceres vincti caesique doletis
Rex pius in vobis, impia colla premit.
[Ubolewacie, wielmoże tureccy, w pętach, pokryci ranami,
pobożny król gnie wasze bezbożne karki.]
Przy trzecim:

Discite Lunicolae Lechos, non temnere gentes
Cogitur en etiam, fulmina Luna pati.
[Uczcie się, czciciele Księżyca, nie lekceważyćludów
lechickich, oto nawet Księżyc znieść musi uderzenia piorunów.]
Przy obeliskach postawiono figury Marsa i Pallady opatrzone inskrypcjami. Przy Marsie, dzierżącym herb Sobieskich Janinę, umieszczono wiersz:

Lechicus in te Mars o rex invicte triumphat,
Sub olypeo quoniam vicerat ille Tuo.
[Lechicki Mars triumfuje w Tobie, niezwyciężony królu,
bo zwyciężył pod twym puklerzem.]
Pallada miała herby Marii Kazimiery i stosowny napis:
Hic Regina tibi iustos Dea censet honores
Hostis namque tuis vincitur auxiliis.
[Oto Bogini, królowo, zlewa na Ciebie zasłużone zaszczyty,
bo z Twoją pomocą wróg ponosi klęskę.]
Na obeliskach umieszczono także emblematy z lemmami. Przy Marsie widniała lemma: „Virtutis triumphus” (Tryumf Męstwa), Palladaz lemmą: „Ab hac fortuna omnis” (Od niej wszelkie szczęście). Na pierwszym obelisku był emblem z lemmą — „Et bello et pace colendus” (Godny czci i na wojnie, i w czasie pokoju), na drugim — „Sic fama regnorum” (Tak sława królestw), zaś na trzecim — „Haec sustinent orbem” (Te rzeczy podtrzymują świat). Łuk otoczono balustradą, z narożników której puszkarze wystrzeliwali kule ogniste i „różne ognie wymyślne, vivat rex wyrażające”. Drugi łuk, złożony z dwóch obelisków, przedstawiał zdobycie Setina (Seczany), który oblegany przez królewicza Jakuba, został wreszcie przez niego wzięty. W środku łuku mieściła się konna statua zwycięzcy, a pod nią „varia insignia turcica” wraz z napisem:

Setino capto princeps Jacobe triumphas,
Haec decorat frontem, laurea prima tuam;
Scilicet in pulchro Martis certamine victor,
Debuit invicti, filius esse patris.
[Tryumfujesz, książę Jakubie, po zdobyciu Setina: ten wawrzyn pierwszy zdobi twe skronie — oczywiście, w pięknym boju Marsa zwycięzcą winien być syn niezwyciężonego ojca.]
Uzupełniała go lemma: „Mutata vice” (Gdy się los odmienił). Na drugim obelisku czytano:

Palluit ut vidit Lechum mea Cynthia solem,
Et vice mutata sanguine triste pluit.
Quam felix, si non vertisset cornua, contra
Sarmaticum solem; Cynthia nostra foret.
[Zbladła moja Cyntia, gdy zobaczyła słońce lechickie;gdy zmienił się los, spadł smutny krwawy deszcz. Jak szczęśliwa byłaby nasza Cyntia,gdyby nie zwróciła się przeciwko sarmackiemu słońcu.]

Uzupełniały go dwie lemmy z emblematami: „Digna labori merces” (Godna zapłata za trud) oraz „Sic floret honores Deus” (Tak kwitnie czciąBóg). Z tego łuku także puszczano race i ognie sztuczne. Trzeci łuk natomiast wyobrażał wielkiego smoka, alegorię tureckiej furii, na którego z wieży zbudowanej opodal „Orzeł Polski cum armis Króla Imci, piorunem rzuca, a smok rozwalał się wtedy na części cum tali lemmate:”

Faucibus immensis voluit sorbere Viennam,
Non potuit, pereat turcicus ergo draco.
[Ogromną paszczą chciał pochłonąć Wiedeń;nie zdołał; niech zginie zatem turecki smok.]
Pod orłem można było przeczytać:

Fulmipontes volucris Lechi dum regnante Joanne,
Non tantum potuit, sub Jove quando fuit.
[Gromowładny ptak Lechitów za rządów królewskich Jana może więcej niż niegdyś, kiedy był pod władzą Jowisza.]
Zza orła wyłaniał się anioł, który koronował polskie godło państwowe, w dłoni trzymając lemmę: „Victoria et decus ab alto” (Zwycięstwoi zaszczyt z wysokości).

Tak wyglądała oprawa scenograficzna i ide-owa widowiska, które przeszło do historii pod nazwą fajerwerku wiedeńskiego. Treść podporządkowano niezwyciężonemu królowi, obrońcy chrześcijaństwa, wybitnemu wodzowi, pogromcy Półksiężyca. W koncepcji ideowej nie brakło miejsca dla królewskiego pierworodnego Jakuba, z którym monarcha wiązał plany dynastyczne Sobieskich.

Zachował się również szczegółowy program fajerwerku, dopełniającego dekorację okazjonalną, stanowącego integralną całość uroczystości. Otóż na samym początku uderzono z moździerzy, a gdy chór rozpoczął Te Deum laudamus, przy śpiewie trzeciej strofy zapalono litery „Vivat Joannes Tertius Rex” i puszczono ognie z pierwszego łuku, „gdy bramy (Łuki) trasną zapalą cztyry kule na postumentach, które uczynią szum, potym puszczą górnych rac półfuntowych, ćwierćfuntowych 40”. Następnie przy łuku królewicza Jakuba „zapalą się kul dwie, które uczynią szum, potym (...) z bateryjej wypadną z moździerzyków, granacików 10 jeden po drugim”. Na murach Setina zaczną strzelać, a puszkarze puszczą race. Tymczasem „Polak z Turczynem bić się będą, którego Polak pojmie, zwiąże i pod theatrum królewskie zaprowadzi”. Widowisko kończyć miały pioruny wypadające z orła, zapalające smoka, „któremu paszczą, oczyma, nozdrzem płomień wypadać będzie”. Race ogniste dopełniały całości. Puszkarze: Przybysławczyk, Zimnicki, Rymanowski, Pestkowicz zrobili wszystko, by uroczystość wypadła godnie.

Aura nie sprzyjała jednak fajerwerkom. Dżdżysta pogoda powodowała zalanie moździerzy, deszcz gasił race. Nie obyło się też bez ofiar. Na skutek niewłaściwych obliczeń Włochów pochodzących z Wenecji (Angelus Gauan, Joannes Bartoluci) przygotowujących fajerwerk i nie najlepszej pogody, podczas puszczania ogni sztucznych zginęło pięciu mężczyzn, a rany odniosło kilkanaście osób. Koszty związane z leczeniem poszkodowanych wzięło na siebie miasto. W rachunkach miejskich odnajdujemy pod rokiem 1683 swoistą pozycję: „expensa na chorychi poranionych casu infelici podczas triumfu, gdy Król IMć P[an] N[asz] M[iłościwy] powrócił spod Wiednia”. Wydano 108 złotych. Wśród zabitych są nazwiska Osternickiego, Urbańskiego, postrzelono także mieszkańca Garbar — Różyckiego. Miasto pokryło koszty pogrzebów.

Dwór królewski i rada miejska Krakowa
Obok tych tragicznych w swej wymowie notek, rachunki miejskie kryją interesujące informacje dotyczące ogólnych i szczegółowych wydatków, związanych z przyjęciem króla przez Kraków. W sumie wydano 496 zł 28 gr 9 den. Wino na przyjęcie ofiarował rajca Mikołaj Królik. Bankiet przygotował kucharz Marcin, najęty specjalnie przez rajców. Zakupiono między innymi 13 par kuropatw, 7 par jarząbków, sarnę, 82 kapłony, 3 zające, 7 wołowych pieczeni, 7 dyszków cielęcych, nadto mnóstwo przypraw i białego chleba. Jakie potrawy wniesiono na królewski stół, trudno dziś z powodu braku wzmianek źródłowych dociec.

W rachunkach zanotowano także, że ks. Świątkowicz przepisał emblemaciście łacińskie wiersze, za co dostał z miejskiej szkatuły 10 złotych. Autor wierszy i lemm pozostaje nieznany, choć można sugerować, że wyszły one spod pióra któregoś z profesorów Almae Matris. Na koronację Jana III emblemy wymyślił profesor Stanisław Józef Bieżanowski, który otrzymał za to sowite wynagrodzenie, co skwapliwie zapisano w rachunkach. Bieżanowski był także autorem lemm i wierszy do łuków tryumfalnych podczas wjazdu koronacyjnego Michała Korybuta Wiśniowieckiego (1669). W przypadku wiedeńskiego fajerwerku znane nam źródła milczą o autorze lemm i pozostałych napisów, a w zachowanym materiale archiwalnym nie odnaleziono żadnej wzmianki na ten temat. Obok Bieżanowskiego wziętym emblemacistą, działającym w owym czasie w Krakowie, był Rafał Arteński, który wsławił się licznymi panegirykami między innymi na cześć Jana III. Nie wykluczone też, że układ treściowy uroczystości wiedeńskich wyszedł z kręgu dworskiego, za czym może przemawiać fakt przemilczenia w szczegółowo prowadzonych aktach miejskich kwoty pieniężnej zapłaconej jej autorowi. Zapomniano również wpisać wysokość honorarium autorskiego za opracowanie tekstu do państwowej uroczystości o wybitnie propagandowym rozgłosie, o co zadbano w dwukartkowym anonimowym druku Dedicatio operis triumphalis Joanni III... wydanym w Krakowie u Schedla, a zawierającym pełną koncepcję treściową fajerwerku. Dla uzupełnienia warto dodać, że zachował się tylko jeden znany obecnie egzemplarz tego druku przechowywany w zbiorach Ossolineum.

Jak widać z przedstawionego materiału, dwór królewski i rada miejska Krakowa postarali się o godne stolicy państwa przyjęcie Jana III. W rezultacie powstał oryginalny, urzekający swą jednolitą przemyślaną koncepcją spektakl parateatralny, jedyny w swoim rodzaju, upamiętniający wiedeńską wiktorię. Uroczystość przysporzyła miastu sławy, zapewniając względy monarsze. Pozostałe po niej dekoracje stały jeszcze długo na Rynku, „póki Król Imć z Krakowa nie wyjechał”, jak zanotował współczesny świadek. Monarcha przebywał w Krakowie przez kilka miesięcy. Tu zatem przez dłuższy czas koncentrowało się życie państwowe. W tym czasie Jan III odwiedził Akademię Krakowską, w murach której ongiś wraz z bratem Markiem studiował. Dnia 2 lutego roku 1684 złożył wizytę w Collegium Maius, witany przez rektora. Zwiedził zbiory biblioteczne, a pamiątką po tej wizycie są wpisy monarchy i jego rodziny w słynnej „Księdze Królewskiej”. Obok autografu Jana III widnieją tu podpisy Marii Kazimiery, królewicza Jakuba i Aleksandra, ich siostry Teresy Kunegundy oraz siostry królewskiej Katarzyny Radziwiłłowej. Monarcha wedle tradycji ofiarował do zbiorów uniwersyteckich „sygnet srebrny z napisem tureckim zdobyty pod Wiedniem od Kara Mustafy”, który później trafił do puławskiej kolekcji księżnej Izabeli Czartoryskiej, a obecnie ponownie znajduje się w Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego. Również wtedy król złożył przy grobieśw. Jana Kantego dwa buńczuki tureckie.

Wydarzenie to upamiętnił Uniwersytet kamienną tablicą z łacińskim napisem, przypuszczalnie ułożonym przez Stanisława Józefa Bieżanowskiego. Tablicę umieszczono koło grobu Jana Kantego, a w roku 1714 przeniesiono do Collegium Maius i wmurowano w ścianę celi Jana Kantego. W lutym 1684 roku Jan III odwiedził jeszcze kościół św. Jana, wsławiony cudownym obrazem Madonny, przed którym dziękował za wiedeńską wiktorię.

Niebawem Jan III z rodziną opuścił Kraków. O zwycięstwie wiedeńskim w mieście nie zapomniano. Pamiętano o pierwszej rocznicy wiktorii, tym bardziej że na południowo-wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej pod Kamieńcem Podolskim we wrześniu armia polska zmierzyła się z wojskami sułtana. I tym razem krakowianie wzięli liczny udział w modłach zarządzonychw intencji szczęśliwego zakończenia kampanii. W kronice klasztoru Kanoników Regularnych pod datą 10 września 1684 zapisano:

była solemna procesyja z zamku do kościoła Najświętszej Panny w Rynek krakowski po obiedzie. Zamkową procesyją prowadziły wszystkie procesyje krakowskie i kazimierskie z relikwiami.W procesyi zamkowej niesiono głowę św. Stanisława [relikwiarz z głową]. A ta procesyja odprawowała się po gratiarum actione, tak rocznej wiktoryjej z Turka pod Wiedniem i Pana Boga prosząc o felicem successum, bo już był wtenczas król stanął z wojskiem pod Kamieńcem Podolskim przeciwko obozom tureckim.

Wiktorię wiedeńską przypominały okolicznościowe tablice, jak np. na murach miejskich. Otóż w 2. połowie XVII wieku tuż przed wyprawą zbudowano przy Bramie Sławkowskiej beluard, umacniający mury Krakowa od strony Kleparza i Garbar. Prace ukończono w roku 1683, wmurowano w beluard dwie marmurowe tablice upamiętniające odsiecz Wiednia „z napisami wyrażającemi zwycięstwo JK Mości nad okrutnym nieprzyjacielem Turkiem”. W listopadzie Stanisław Józef Bieżanowski wziął 12 florenów honorarium za wiersze do „Sławkowskiej bramy”. Kamieniarz z Czernej Michał Poman dostał 400 złp za „wyrobienie orła z kamienia nad mur przy moście w Sławkowskiej bramie”. Pracami z ramienia rady miejskiej kierował rajca Jan Gaudenty Zacherla. Przybyło jeszcze jedno dzieło upamiętniające sukces Sobieskiego.

Z końcem XVII stulecia rajcy postanowili uporządkować archiwum miejskie, chcąc przy tej okazji sporządzić kopiarz przywilejów Krakowa. Z uchwały rady (1691) wynikałoby, że inicjatywa wyszła od Jana Gaudentego Zacherli i Mikołaja Królika, którzy poczęli prace wstępne subwencjonować z własnej kiesy. Nie wiadomo dokładnie, kiedy do tego przedsięwzięcia przyłączył się Zygmunt Jan Zaleski, którego ojciec Jan Zaleski brał aktywny udział w przygotowaniu wielu ceremonii państwowych w Krakowie, między innymi przy wjazdach królewskich Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III. Jego syn po trzechletniej pracy przedłożył radzie dwa dzieła: kodeks przywilejów (Codicis Jurium et Privilegiorum Urbis Cracoviae), zawierający kopie 380 przywilejów dotyczących miasta Krakowa, ułożonych chronologicznie. Równocześnie Zygmunt Zaleski opracował klucz, który w założeniu autora miał pomóc w orientacji w kodeksie (Clavis Archivi Urbis Cracoviae), przechowywany w Bibliotece Jagiellońskiej. Clavis Archivi zawiera między innymi rysunek bramy tryumfalnej na wjazd Michała Korybuta Wiśniowieckiego oraz rysunki emblematów wraz z lemmami, związane z fajerwerkiem wiedeńskim. W ten sposób dzięki Zygmuntowi Zaleskiemu uratowano dla potomnych bezcenną dekorację emblematyczną, powstałą w grudniu roku 1683i z góry skazaną przez swą nietrwałość na zagładę.
Śmierć monarchy
Gdy w czerwcu roku 1696 nadeszła z Wilanowa wieść o śmierci monarchy, cały Kraków pogrążył się w żałobie. Już 3 lipca rajcy uchwalili, że uroczystości żałobne odbędą się w kościele Mariackim. Szybko udekorowano czernią prezbiterium, pośrodku postawiono castrum doloris, którego rysunek zachował się w Clavis Archivi Zaleskiego. W odpowiednio przygotowanym prezbiterium, pełnym jarzących się świec, wybudowano castrum doloris złożone z obelisków, otaczających symetrycznie właściwy katafalk wzniesiony na panopliach, podtrzymywany przez orły, zwieńczony herbem królewskim i nakryty baldachimem. Całości dopełniały dwie alegoryczne figury stojące obok obelisków, nadto anioł na baldachimie oraz epitafijny pompatyczny napis:

Divi Joannis III Regis Poloniarum, Magni Duci Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Podoliae, Podlachiae, Volchyniae, Kijoviae, Livoniae, Smolensciae, Severiae, Czernichoviae, Domini, Domini, Clementissimi, Magnitudini, Titulis ac Triumphis, S.P.Q. Cracoviensis cum Lacrymis

[Boskiemu Janowi III królowi Polski, Wielkiemu Księciu Litwy etc. etc. etc. Panu Łagodnemu, Wielkiemu z tytułów i sukcesów, senat i lud Krakowa ze łzami.]

Po bokach widniały lemmy, zdobiące castrum:

Pio. Iusto. Prudenti. Invicto.
[Pobożnemu. Sprawiedliwemu. Roztropnemu. Niezwyciężonemu.]
Religiosa Prudentia. Justa Fortitudine.
[Religijna roztropność. Sprawiedliwe męstwo.]
Fama per ora volat.
[Sława przez usta płynie.]
Spiritus astra tenet.
[Duch osiąga gwiazdy.]
Manet ultima caelo.
[Pozostaje ostatnia w niebie.]
Sic Tua florebunt victuris homina fastis.
[Tak zaowocuje twoje człowieczeństwo w dniu ostatecznym.]
Węgrzech przeciwko panowaniu Habsburgów, rozpoczęła przygotowania do wojny z Austrią. Niebezpieczeństwo najazdu tureckiego skłoniło ją przy tym do szukania sojuszników. Najpewniejszego sprzymierzeńca widziano w Polsce, toteż już w zimie z 1682 r. na 1683 r. poseł austriacki rozpoczął starania o zawarcie z nią sojuszu. Król Jan III Sobieski rozumiał, że opanowanie Węgier przez Turków zagrozi południowym granicom Polski.

Na posiedzeniu sejmu w 1683 r. posłowie szlacheccy poparli propozycję przymierza polsko-austriackiego, które podpisano 1 kwietnia 1683 r. (dla uniknięcia złej wróżby dokumenty traktatu antydatowano na 31 marca). Wczesną wiosną 1683 r. potężne siły tureckie liczące 200 tys. żołnierzy wyruszyły z Adrianopola przez Węgry na Austrię. Od Belgradu dowodził nimi wielki wezyr Kara Mustafa. Część sił dowództwo tureckie przeznaczyło do prowadzenia działań na kierunkach pomocniczych i do obsadzenia licznych twierdz. Bezpośrednio na stolicę Austrii - Wiedeń maszerowała armia w sile około 140 tys. żołnierzy.

Wojska cesarskie dowodzone przez księcia Karola Lotaryńskiego liczyły zaledwie 30 tys. żołnierzy. Czynione przez niego próby stawienia oporu tureckiej potędze nie przyniosły żadnych rezultatów - główne siły najeźdźców nie tylko zbliżały się bez przeszkód do Wiednia, ale i ogromne połacie cesarstwa były pustoszone przez Tatarów. Austria nie była bowiem przygotowana do obrony. Cesarz liczył już tylko na obcą pomoc, przede wszystkim Polski. W tej sytuacji książę Karol Lotaryński przekazał swą piechotę komendantowi Wiednia - księciu Ernstowi Rüdigerowi Stahrembergowi, a sam z pozostałymi siłami wycofał się za Dunaj, by bronić tej części Austrii. 7 lipca 1683 r. uciekł z Wiednia wraz z rodziną cesarz Leopold I, 14 lipca zaś wojska tureckie stanęły pod Wiedniem.

16 lipca do Wilanowa, gdzie przebywał król Jan III Sobieski, przybył poseł cesarski, błagając w imieniu cesarza Leopolda I o szybką pomoc dla oblężonego Wiednia. Sobieski, wypełniając zobowiązania sojusznicze wynikające z traktatu zawartego z cesarstwem 1 kwietnia 1683 r., rozpoczął przygotowania do wyprawy wiedeńskiej.16 lipca 1683 r. wysłał rozkazy do hetmana polnego koronnego Mikołaja Sieniawskiego i hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jabłonowskiego, aby ściągnęli wszystkie wojska do Krakowa, gdzie został wyznaczony rejon koncentracji całej armii. Sobieski przybył też tam wkrótce. 2 sierpnia dotarł z wojskiem do Krakowa hetman wielki koronny Jabłonowski. W sumie król zgromadził około 27 tys. żołnierzy oraz prawie drugie tyle czeladzi obozowej.

Z Krakowa wojska ruszyły na Śląsk, najpierw Mikołaj Sieniawski z 20 chorągwiami jazdy, a za nim król z głównymi siłami prowadzonymi przez Jabłonowskiego. Za armią posuwał się olbrzymi tabor liczący około 8 tys. wozów. Wieziono na nich zapasy żywności na pół roku. W tym samym czasie wyruszyły pod Wiedeń posiłki z krajów Rzeszy Niemieckiej - oddziały saskie, bawarskie, szwabskie i frankońskie. W Tarnowskich Górach Sobieski dokonał przeglądu wojsk, po czym armia ruszyła dalej dwiema drogami, które schodziły się w Ołomuńcu. Sieniawski szedł na Białą, Cieszyn, Ołomuniec, Wischau, Nikolsburg, Jabłonowski zaś na Gliwice, Racibórz, Opawę, Ołomuniec i stąd w ślad za Sieniawskim. W Raciborzu król z trzema tysiącami jazdy odłączył się od sił głównych i szybkim marszem zamierzał połączyć się z Sieniawskim. Ten stanął 25 sierpnia w Nikolsburgu, przebywszy 321 km w ciągu 12 dni. 31 sierpnia za Nikolsburgiem król połączył się z Sieniawskim.

3 września w Stettelsdorfie odbyło się posiedzenie wielkiej rady wojennej, w której - obok króla Jana III Sobieskiego i księcia Karola Lotaryńskiego - wzięli udział dowódcy wojsk polskich (obaj hetmani koronni Stanisław Jabłonowski i Mikołaj Sieniawski oraz generał artylerii Marcin Kątski), elektor saski Jan Jerzy III, elektor bawarski oraz generałowie cesarscy. Naczelne dowództwo nad siłami sprzymierzonych objął Jan III Sobieski. Przyjęto też plan odsieczy przedstawiony przez polskiego króla. Plan Sobieskiego zakładał przeprawę całej armii na prawy brzeg Dunaju. Po przekroczeniu rzeki, co miały zabezpieczać polskie wojska, siły sprzymierzonych miały przeprowadzić dokładne rozpoznanie przeciwnika, a następnie maszerować wzdłuż Dunaju przez górzysty obszar tzw. Lasu Wiedeńskiego. Główną rolę podczas tego marszu miała odegrać piechota, ubezpieczając wojska przed zaskoczeniem przez przeciwnika. Po przekroczeniu Lasu Wiedeńskiego wojska sprzymierzonych miały niezwłocznie zaatakować go, a po rozbiciu - przejść do pościgu.

Po naradzie Sobieski natychmiast przystąpił do wykonania zaplanowanej operacji. W nocy z 5 na 6 września wojska polskie i austriackie przeprawiły się pod Tulln na prawy brzeg Dunaju po pontonowych mostach. Następnie przeprawiły się przybyłe spod Krems posiłkowe oddziały niemieckie. Marsz wojsk sprzymierzonych na Wiedeń odbywał się w trzech kolumnach. W lewej kolumnie wzdłuż brzegu Dunaju przemieszczały się wojska austriackie, w środkowej - posiłki niemieckie, prawą kolumnę stanowiły wojska polskie. 11 września siły sprzymierzonych podeszły w rejon równinny i zajęły pozycje naprzeciwko armii tureckiej. Ze szczytu góry Kahlenberg Sobieski ocenił teren oraz siły przeciwnika i ich położenie.

Stosunek sił był następujący: armia biorąca udział w odsieczy liczyła około 70 tys. żołnierzy (około 30 tys. jazdy i 40 tys. piechoty) oraz 140 dział, w tym wojska polskie około 27 tys. żołnierzy. Natomiast siły Turków rozwinięte do walki ze sprzymierzonymi wynosiły około 85 tys. żołnierzy, w aproszach zaś pod miastem pozostawało około 25 tys. Turków.

Wojska sprzymierzonych zajęły stanowiska na północ od miasta, od strony Lasu Wiedeńskiego. Na prawym skrzydle, rozciągającym się od Rosskopfu do Dreimarksteinu, stanęły wojska polskie. Były one uszykowane w taki sposób, że na bokach stanęli obaj hetmani z oddziałami jazdy i piechoty, w środku zaś husaria i piechota królewska. Centrum ugrupowania wojsk sprzymierzonych, znajdujące się w okolicy Vogelsang, zajęły wojska elektora bawarskiego - księcia Waldecka. Lewe skrzydło, znajdujące się na Kahlenbergu, stanowiły wojska elektora saskiego i księcia Karola Lotaryńskiego. Natarcie miało rozpocząć lewe skrzydło - najbardziej wysunięte w stronę przeciwnika. Mimo otoczenia całego Wiednia Turcy ześrodkowali główne siły na północ od miasta, słusznie obawiając się uderzenia z tej strony. Pozycje wojsk tureckich rozciągały się od Schönbrunn do Döbling. Za rzeką Wiedenką zajęli pozycje Tatarzy.

12 września rano o godz. 6 rozpoczęło natarcie lewe skrzydło wojsk sprzymierzonych. Stojąca na Kahlenbergu piechota ruszyła ku stanowiskom tureckim znajdującym się na Nussbergu. Posuwająca się za nią artyleria zatrzymywała się co chwilę, by ogniem dział razić nieprzyjaciela. W tych momentach zatrzymywała się również piechota, czekając, aż puszkarze na nowo nabiją armaty. Sobieski rozkazał stojącym na zboczach Kahlenbergu bateriom wspierać natarcie ogniem. O godz. 8.00 Nussberg został zdobyty. Wojska lewego skrzydła nacierały dalej i w południe zdobyły Heiligenstadt, którego Turcy bronili zażarcie. Około południa oddziały walczące na tym skrzydle zaczęły podchodzić pod Wiedeń. Turcy obawiając się, że mogą one szybko przebić się do miasta, zgrupowali tu większość swoich sił, przygotowując się do przeciwnatarcia.

Sobieski postanowił zaatakować lewe skrzydło tureckie od Sieveringu i Dornbachu. Sam wyprowadził z lasów oddziały piechoty polskiej wzmocnione przez artylerię. Walką tych oddziałów kierował generał Kątski. Za nimi posuwały się chorągwie husarii - głównej siły uderzeniowej polskiej armii. Szczególnie ciężkie zadanie stało przed Polakami. Piechurzy uderzyli bowiem przez łańcuch mniejszych wzgórz oddzielających ugrupowanie polskich wojsk od Równiny Wiedeńskiej, a wódz turecki Kara Mustafa widząc grożące niebezpieczeństwo, skierował przeciwko nim najlepsze pułki janczarów wspierane ogniem artylerii tureckiej. Zaczęła się zacięta, żmudna walka o każdy pagórek, każdą winnicę i lasek. Jednocześnie z natarciem prawego skrzydła wojsk sprzymierzonych od Vogelsangu rozpoczęły natarcie wojska rozmieszczone w centrum. Turcy zdołali na pewien czas zatrzymać natarcie piechoty niemieckiej atakującej w centrum, ale Sobieski wsparł Niemców własną piechotą i przełamał opór wroga. Wojska sprzymierzonych posuwały się naprzód.

Około godz. 17 wojska tureckie zostały wyparte na równinę. Aby przekonać się, czy teren nie jest zbyt trudny dla szarży kawalerii, Sobieski skierował do ataku chorągiew husarii. Wywołała ona zamieszanie w szykach tureckich i powróciła na pozycję wyjściową. O godz. 18 Sobieski uznał, że nadszedł moment decydujący i rozkazał formować się do ataku wszystkim chorągwiom husarskim i pancernym. Tymczasem Kara Mustafa zgromadził 75% swych sił przeciwko Polakom oraz umocnił główny obóz turecki na Schmelzu oddziałami ściągniętymi z prawego skrzydła. Na północny zachód od obozu stanęła urzutowana w trzech liniach jazda turecka. Turcy zgrupowali tu również dużą liczbę dział.

Sobieski osobiście poprowadził 20 tys. jazdy do ataku, który miał rozstrzygnąć bitwę i zadecydować o losie Wiednia. Była to najsłynniejsza w dziejach szarża husarii polskiej. Atakując po lekkiej pochyłości terenu, husaria nabierała coraz większego rozpędu. Za husarią ruszyła kawaleria lewego skrzydła i centrum wojsk sprzymierzonych. W momencie natarcia artyleria turecka otworzyła silny ogień, a ciężka jazda turecka ruszyła na spotkanie pędzącej w szalonym galopie husarii. W starciu czołowym ściana jeźdźców tureckich legła pokotem, a husaria dobywszy koncerzy, zwaliła się na następne szeregi i, prąc je przed sobą, sunęła naprzód. Przerażenie i popłoch ogarnęły Turków. Cała jazda Kara Mustafy, zasławszy gęsto ziemię trupem, ratowała się paniczną ucieczką. Za jazdą poszła piechota turecka. Kara Mustafa ledwie uszedł z życiem. Potężna armia turecka została doszczętnie rozbita. Bronili się jeszcze pozostawieni pod murami miasta janczarowie, ale i oni zostali wyparci przez wojska Karola Lotaryńskiego. Obóz turecki wpadł w ręce Sobieskiego - Wiedeń był wolny.
"Bitwa ta i walka była ogromna, trwając od południa do zachodu słońca sprawiała wrażenie, że to Sąd Ostateczny
- pisał kronikarz turecki. W końcu, na krótko przed zapadnięciem zmroku, wojsku muzułmańskiemu już nie starczyło sił i w żaden sposób nie było ono zdolne wytrzymać, więc zostało pobite i uciekło. [...]".

Chociaż bitwę wiedeńską zakończył wspaniały atak jazdy (husarii) polskiej, to jednak zwycięstwo odniesione nad Turkami było w dużej mierze dziełem piechoty i artylerii. Należy dodać, iż przed bitwą byli zaangażowani również saperzy do budowy mostów pontonowych. Bitwa ta jest ciekawym przykładem umiejętnego przystosowania działań do terenu przez sprzymierzonych. W pierwszej fazie walki działała skutecznie piechota wspierana przez artylerię. Dopiero po wyparciu wroga na równinę można było użyć kawalerii. Król Jan III Sobieski jako dowódca wykazał duży talent, umiejętnie kierując przebiegiem walki, w której zostały zniszczone główne siły tureckie, a tym samym zlikwidowane oblężenie Wiednia.

Tradycje obchodów świąt wojsk lądowych sięgają okresu II Rzeczypospolitej. Początkowo swe święta obchodziły pułki piechoty, kawalerii, artylerii, saperów, łączności itp. wojsk lądowych oraz niektóre rodzaje broni (artyleria, artyleria przeciwlotnicza, saperzy). Tak było aż do roku 1948, w którym minister obrony narodowej rozkazem nr 115 z 19 lipca 1948 r. ("Dziennik Rozkazów MON" nr 12 z 1948 r., poz. 121) dla upamiętnienia momentów największej chwały bojowej jednostek, dla uczczenia w uroczysty sposób towarzyszy poległych w walkach o wyzwolenie Ojczyzny oraz dla pogłębienia łączności Narodu i Wojska Polskiego - ustanowił Święto Wojsk Lądowych i Szkół Oficerskich Lądowych, przypadające w rocznicę forsowania Odry i Nysy. Tak więc po raz pierwszy w historii Wojska Polskiego główny rodzaj sił zbrojnych miał swe święto. Było to przede wszystkim związane z utworzeniem - zgodnie z rozkazem ministra obrony narodowej nr 0271/org. z 29 listopada 1947 r. - Dowództwa Wojsk Lądowych.

Dniem święta miała być pierwsza niedziela po 15 kwietnia. Zalecano go obchodzić uroczyście, przy udziale zaproszonych władz cywilnych, przedstawicieli partii politycznych, związków zawodowych i miejscowego społeczeństwa. Przykładowy program obchodów święta obejmował: capstrzyk i uroczysty apel poległych w przeddzień święta, mszę polową, defiladę, wspólny obiad żołnierski, akademię (poświęconą zobrazowaniu historii walk wojsk lądowych ze szczególnym uwzględnieniem czynów bojowych danej jednostki oraz jej wysiłków i zasług w dziedzinie wyzwolenia oraz odbudowy Polski), a także imprezy artystyczne i sportowe.

Jednakże centralnych obchodów Święta Wojsk Lądowych i Szkół Oficerskich Lądowych nie było. W 1949 r. w pierwszą niedzielę po 15 kwietnia przypadała Wielkanoc. Rok później zaś już nie miał kto organizować centralnych obchodów święta, albowiem minister obrony narodowej rozkazem nr 09/org. z 7 lutego 1950 r. nakazał rozformować Dowództwo Wojsk Lądowych. Oficjalnych obchodów święta więc zaniechano. Później przez wiele lat żołnierze wojsk lądowych faktycznie nie mieli swego święta. Obchodziły swe święta jedynie poszczególne rodzaje wojsk lądowych: wojska rakietowe i artyleria, wojska obrony przeciwlotniczej, wojska inżynieryjne, wojska obrony przeciwchemicznej i wojska łączności.

Do koncepcji święta wojsk lądowych powrócono przy okazji odtwarzania Dowództwa Wojsk Lądowych. 19 sierpnia 1996 r. decyzją ministra obrony narodowej powołano Grupę Organizacyjno-Przygotowawczą Dowództwa Wojsk Lądowych, na czele której stanął gen. bryg. Józef Flis, a nadzór nad pracami grupy sprawował sekretarz stanu - I zastępca ministra obrony narodowej dr Andrzej Karkoszka.

Europa już poświęciła Gruzję? Niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych sprzeciwia się nałożeniu na Rosję jakichkolwiek sankcji

2008-09-01T20:21:00.000-07:00

Europa już poświęciła Gruzję? Niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych sprzeciwia się nałożeniu na Rosję jakichkolwiek sankcji

Nasz Dziennik, 2008-09-01
Niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych sprzeciwia się nałożeniu na Rosję jakichkolwiek sankcji i opowiada się za natychmiastowym podjęciem dialogu z tym krajem. Niemieckie społeczeństwo boi się zemsty Moskwy na Europie, a tutejsze media prezentują w większości rosyjski punkt widzenia. Również Francuzi i Brytyjczycy są przeciwni wprowadzeniu jakichkolwiek obostrzeń w stosunkach z Rosją. Wszystko wskazuje na to, iż rezultaty dzisiejszego szczytu są przesądzone.

W sobotniej rozmowie telefonicznej z rosyjskim ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem szef niemieckiej dyplomacji Frank Walter Steinmeier (SPD) stwierdził, że należy przerwać spiralę konfliktu na Kaukazie. Obydwaj ministrowie omówili także kwestię uczestnictwa przedstawicieli Unii Europejskiej w misji obserwacyjnej w strefach bezpieczeństwa wokół Osetii Południowej i Abchazji.
Steinmeier dodał w niedzielę w jednym z wywiadów, że Unia Europejska powinna być roztropna w podejmowaniu decyzji, gdyż tylko w ten sposób będzie można powrócić do rozsądku i odpowiedzialności.
Niemieckie media, ostrzegając przed eskalacją konfliktu i przed zemstą Moskwy, znacznie złagodziły swoje i tak cały czas liberalne stanowisko w stosunku do Rosji. Coraz częściej publikowane są przychylne Moskwie komentarze politologów i publicystów. W telewizji wypowiadają się prorosyjscy eksperci, a nawet sam premier Władimir Putin.
Pojawiają się kontrolowane przecieki do prasy: według nieoficjalnych informacji "Der Spiegel" Gruzja już od dawna intensywnie przygotowywała się do wojskowej operacji w Osetii Południowej. Zdaniem niemieckiego tygodnika, istnieje także możliwość, że Gruzini dopuszczali się zbrodni wojennych.
Słowa te są wręcz powtórzeniem wypowiedzi prezydenta Miedwiediewa, który w jednym z telewizyjnych wywiadów stwierdził, że wkroczenie wojsk rosyjskich na teren Osetii Płd. i Abchazji miało zapobiec ludobójstwu. W tej samej rozmowie szef Kremla dodał, że Moskwa nie będzie dążyć do konfrontacji militarnej i nie zamierza się izolować. Zdanie to podziela premier Putin, który wyraził nadzieję, że obecne działania jego kraju nie doprowadzą do ochłodzenia stosunków z innymi państwami. Stwierdził, że ma podstawy tak sądzić, gdyż jego zdaniem obecne postępowanie Rosji jest absolutnie moralne i zgodne z prawem międzynarodowym.

Jednoznacznie za Rosją
Również Brytyjczycy wyrażają niechęć wobec planów wprowadzenia sankcji na Rosję. Premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown stwierdził, że NATO i Unia Europejska muszą ponownie ocenić swoje relacje z Kremlem w celu zapobieżenia dalszej "rosyjskiej agresji". W sobotę Gordon Brown odbył rozmowę telefoniczną z prezydentem Rosji Dmitrijem Medwiediewem. Jej tematem było zmniejszenie napięcia między Rosją a państwami Wspólnoty.
Pragnący zachować anonimowość przedstawiciel brytyjskiego rządu powiedział w rozmowie z "Sunday Telegraph", iż tego typu posunięcia trudno byłoby wprowadzić w życie bez wydania ogólnego zakazu, który zaszkodziłby nie tylko rosyjskim obywatelom, ale przede wszystkim rosnącym obrotom handlowym między Wielką Brytanią a Rosją.
Także prezydent Francji Nicolas Sarkozy nie uważa za konieczne objęcie restrykcjami rosyjskiego partnera. - Na pewno nie wybiła godzina sankcji - stwierdził, wpisując się tym samym w ugodową postawę pozostałych znaczących krajów Europy. Wszystko wskazuje na to, iż przewodnicząc dzisiejszemu posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli, prezydent Francji zadowoliłby się jedynie oświadczeniem, że układ o zawieszeniu broni będzie respektowany i że zarówno Moskwa, jak i Tbilisi muszą go w całości przestrzegać. Dla Paryża obecny czas jest "fazą zdecydowanego dialogu z Rosją".
Krytykowane przez opozycję stanowisko prezydenta Francji wydają się dzielić niektórzy francuscy komentatorzy, zdaniem których "Europa w swojej grze ma bardzo mało kart, by przeciwstawić się rosyjskiemu imperializmowi". Posiada za to silne kontakty handlowe z Rosją i nie należy się spodziewać, iż narazi je w imię jakichkolwiek ideałów.

WM, FLC
Georgia - wystąpienie Kaczyńskiego w Tbilisi - 12.08.2008.

to Georgians in Polish Service

Solidarni z Gruzją

President of Poland Kaczynski Solidarity with Georgia NOW and forever

2008-08-30T16:13:00.000-07:00

President of Poland Kaczynski Solidarity with Georgia NOW and forever
Gruzini w Polsce bardzo przezywaja wojne

Peace and love 4 ever | doda - znak pokoju | Georgia & Poland | Russia

Solidarność z Gruzją.

John Wayne - My Tribute

Pozdrawiam Lech Alex Bajan z Washington DC
RAQport.com

Poland and Polish People for Georgia Freedom

2008-08-22T05:47:00.001-07:00

Poland and Polish People for Georgia Freedom

WARSAW — The bustling streets of downtown Warsaw, increasingly filled with gleaming new automobiles and lined with Western boutique stores, seem a world away from downtown Tbilisi, Georgia’s capital, where jittery residents this month faced the once inconceivable threat of Russian tanks advancing down Rustaveli Avenue in the center of the city.

Poland’s sense of security did not occur overnight. It was a result of nearly two decades of assiduous work to burrow as deeply into Western institutions as possible, leaving behind the Russian sphere and taking what leaders in this largely Roman Catholic country had long argued was its natural place in the West.

Times Topics: Missiles and Missile Defense SystemsAlso setting it apart is the lack of a sizable Russian minority, which so worries officials in Ukraine and other former Soviet republics. Of Poland’s 38.5 million people, 97 percent are ethnically Polish.

In signing the deal on Wednesday to allow American missiles to be based within its borders, Poland is being true to both its tortured past and its present as a new European power. It is allowing the missiles, but on its own terms: the deal says that the United States will also contribute a Patriot missile battery that will be operated by American troops for the time being, binding Poland and the United States in a way that increases both the risk and the cost of confrontation with a newly emboldened Russia.

Poland is not just relying on allies like the United States for its defense. The country is in the process of revamping its military, ending conscription and modernizing its professional army. Among the former Communist nations now integrated into NATO and the European Union, Poland has grown into the role of outspoken advocate for countries like Ukraine and Georgia that are still in Russia’s orbit.

“Poland will be a normal European country when it has normal, democratic, free-market countries on both sides of its border,” said Mr. Sikorski, the foreign minister, adding, “and that includes Russia, by the way.”

In many ways, this assertive country, aided by Western allies and institutions, is a model of what can be achieved with Western support, but also of exactly what Russia does not want Ukraine and Georgia becoming on its southern flank.

Public support for the missile deal was far from universal on the streets of Warsaw. Some residents said the threat was being hyped by leaders for political gain, and others maintained that any steps that might provoke Russia were a mistake.

“It’s the dumbest thing we could have done,” said Slawomir Janak, 72, a retiree. “This decision is going to have its repercussions on Poland for a long time. It might even lead to the third world war.”

But most said it was a necessary step.

“If the Western nations don’t defend such a strategic target as the pipelines in Georgia, why should they defend Poland, which is less strategic?” said Szymon Chlebowski, 22, a student from Gdansk out for a stroll down Warsaw’s grand boulevard, Krakowskie Przedmiescie. “In the perspective of five years, I see a real threat for Poland, starting in the Baltic nations, north to south first, and then Poland, with the same lack of reaction by Western nations.”

“As in the Second World War,” said Joanna Skicka, 22, who was with him. “The story will repeat itself.”

Mr. Chlebowski said he and his friends had started discussing where they would go if Poland were attacked. In a sign of Poland’s orientation to the West, they said they planned to escape to Italy or Spain.
Times Topics: Missiles and Missile Defense SystemsBut the events in the Caucasus, and threats of an attack by a Russian general after the announcement of a deal to place an American missile defense base on Polish soil, have cast a pall of doubt over this country, which, flush and confident, has taken its place in the West, specifically on the side of America, as an ally rather than as a vassal.

As the United States and Poland formally signed the missile defense agreement on Wednesday, over vociferous objections from Moscow, polls in the daily newspaper Dziennik showed public opinion swinging sharply in the last month, from opposition to the missile base to support.

“Before the Georgia invasion, I was against the installation of the missile shield in Poland,” said Julian Damentko, 26, a student out for a walk in Saski Park here earlier this week. “But now, after the events there, I feel threatened from the East, and I don’t regret the decision.”

Poland, where the Solidarity trade union hammered the first cracks into the old Soviet bloc, has been feeling its strength as a leader of the New Europe of former Soviet-sphere states. But since the Georgia crisis, this largest of post-Communist European Union members has moved to cement its relationship to action-oriented America and not just the tentative bureaucracies of Europe and NATO.

The Russian invasion reminded Poles once again how quickly and dangerously Eastern Europe can divide. Poland is struggling to show that it will not fall behind the faint old lines of the cold war, which may have seemed foggily forgotten in the West since the Berlin Wall fell but are remembered all too well here.

On newsstands, the cover of the mainstream, right-leaning weekly magazine Wprost features an illustration of Vladimir V. Putin, Russia’s prime minister, with an instantly recognizable little mustache and sweep of hair across the forehead that make the headline, “Adolf Putin,” redundant. The Polish edition of Newsweek shows the outspoken and at times impolitic Polish president, Lech Kaczynski, in the pilot’s seat of an airplane cockpit under the headline, “You have to be tough with Russia.”

Radek Sikorski, Poland’s foreign minister and the government’s point man on missile defense, said in an interview this week, “Parchments and treaties are all very well, but we have a history in Poland of fighting alone and being left to our own devices by our allies.”

It is not a cold war mindset that drives Poland, Mr. Sikorski said, but one that harks all the way back to World War II, when, despite alliances with Britain and France, Poland fought Nazi Germany alone, and lost.

It was “the defining moment for us in the 20th century,” Mr. Sikorski said. “Then we were stabbed in the back by the Soviet Union, and that determined our fate for 50 years.”

As a result, Poland’s foreign policy is stamped by mistrust not only for Russia’s ambitions but also for hollow assurances from its own allies. Georgia’s lonely fight against an overwhelming Russian military served as an object lesson — a refresher that people here said no one needed — on the limits of waiting for help from friends.

“We’re determined this time around to have alliances backed by realities, backed by capabilities,” said Mr. Sikorski, pointing out that all Poland has now in terms of NATO infrastructure is one unfinished conference center.

This kind of strategic thinking was supposed to be on the way out. It was just last December when Poles celebrated the removal of all border checkpoints with Germany and other European neighbors, a powerful symbol of the country’s full membership in the Western club.

The economy has been churning out new jobs and higher wages, allowing Poles to enjoy a standard of living that, though not up to French or German standards yet, is far beyond what everyday people could have imagined in Communist times.

In Warsaw, there remains a sense of remove, if no longer complete security.

“There is a certain climate of safety, that we are already long admitted in the Atlantic alliance, that we proved to be a good member, a good ally,” said Marek Ostrowski, the foreign editor of Polityka, a mainstream weekly news magazine. He said there was a feeling among Poles that “the summer is nice and finally people don’t feel threatened.”
Letter from Frank J. Spula, the President of the Polish American Congress regarding Russia's Threats to Poland

August 18, 2008

Dear President Bush:

As President of the Polish American Congress I am writing to offer my
support for you in the event the need arises for you to support Poland
concerning a statement made last week by a top Russian general, shortly
after he learned of the completion of the United States – Poland agreement
of last Thursday for the deployment in Poland of a missile interceptor base
as part of a defensive system designed for blocking attacks by rogue
nations.

On Friday, August 8, 2008 Deputy Chief of Staff, Russian General Anatoly
Nogovitsyn stated: “Poland, by deploying (the system) is exposing itself to
a strike – 100 percent”. This remark is abhorrent to Poles and Polish
Americans. It connotes the image of past Czarist and Soviet regimes which
promoted invasion, murder, fear, Siberian hard-labor camps, and
war-terrorism which people living in contiguous states from the Baltic to
the Danube and thence to the Black Sea and Caspian Sea fought against for
centuries. It is apparent that history has a tendency to repeat itself when
it comes to the Russian Federation of our 21st century.

Poland has always been a friend of the United States, dating its friendship
to the Revolutionary War, when courageous Polish men of principle and honor
such as Generals Thaddeus Kosciusko and Casimir Pulaski heroically defended
our emerging democracy against British imperialism.

Consequently, it is the hope and expectation of Polish Americans that the
United States will not only sustain its full political and diplomatic
influence for building a world-wide consensus for condemning Russia’s
unprincipled inordinate attack on Georgia, and equally as well for
condemning Russia’s reckless and menacing threat to attack and destroy
Poland, but also if necessary, to deploy American military forces if needed,
to protect the freedom and democracy that Poland has fought so long to
establish and retain.

On behalf of the Polish American Congress representing more than ten million
Americans of Polish descent, I want you to know that I sincerely appreciate
your efforts relating to these current developments and thank you for your
support of Poland, one of America’s most loyal and trusted allies and
friends.

Respectfully,

Frank J. Spula
President

Polish American Congress
1612 K Street, N.W. Suite 410
Washington, D.C. 20006
Tel: (202) 296-6955
Fax: (202) 835-1565
Web: www.polamcon.org

Super Server Super Micro 1U Hot Swap dual 160GB INTEL XEON DUAL CORE CPU 1GIG RAM CENTOS BLUEQUARTZ
Code: SUPERSERVER500
Weight: 37.00
Price: $1,199.00

Alex Lech Bajan

RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
EMAIL: sales@raqport.com
WEB SITE: http://raqport.com
Replacement for the SUN COBALT RAQ LINE
New Centos BlueQuartz with GUI
supply and global tech support

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland help to Georgia.

2008-08-17T22:37:00.001-07:00

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland help to Georgia.
Tribute to Georgians : " For your freedom and ours "

Tribute to Georgians in Polish Service

Lech Kaczyński - President of the Republic of Poland

Born in Warsaw in 1949. Studied law at Warsaw University. In 1971, he moved to Sopot to work as a scholar at the University of Gdańsk. In 1980 he took a doctor’s degree in labor law, and in 1990 he was awarded a post-doctoral degree.

In 1977, he began to work for the Interventions Office of the Worker Defense Committee. A year later be became involved in the activity of Independent Trade Unions. In August 1980 he was nominated as an adviser of the Gdańsk Inter-plant Strike Committee. He was also a delegate to the First National Congress of the „Solidarność” Trade Union. Interned during the martial law. When released from internment, he returned to trade union activities. He was a member of the underground Solidarity authorities.

In December 1988, became a member of the Civic Committee with Lech Wałęsa. He took part in the Round Table Talks in the team focused on trade union pluralism. In 1990, he was nominated as the Union’s first deputy chairman involved in the running of the Solidarity Trade Union. He was elected senator in the June 1989 election, and two years later a parliamentary deputy representing the Center Civic Alliance Party. In 1991, he was appointed as the head of the National Security Office at the President’s Chancellery. A year later, in1992, he was nominated as the president of the Supreme Chamber of Control (NIK) and he continued to hold that office until 1995.

In June 2000, Lech Kaczyński was nominated as the Minister of Justice by Prime Minister Jerzy Buzek. He soon became the most popular member of the cabinet.

In April 2001, he was elected as the head the National Committee of the Law and Justice Party (PiS) to be elected the party’s president in spring 2001. After the September 2001 parliamentary election he returned to the parliament as the party’s deputy. In autumn 2002 he was elected Warsaw’s mayor with a big advantage over his opponents. He started his term in office by declaring a war against corruption – the so-called „Warsaw connections” - and by restoring law and order. In March 2005 he officially declared his intention to run as a presidential candidate.

Elected President of the Republic of Poland on October 23, he assumed the office on December 23, 2005 by taking an oath before the National Assembly.

Lech Kaczyński’s wife, Maria, is an economist. His daughter Marta graduated from the Department of Law at Gdańsk University. She is married to Piotr, and in 2003 she gave birth to her daughter, Ewa.
Mr. and Mrs. Kaczyński are fond of animals. They have two dogs and two cats.
Vilayat Guliyev: “Cooperation with Poland opens up opportunities for Azerbaijan to establish closer partnership with such international organizations as UN, EU and NATO”

Maria Kaczyńska, wife of the President of the Republic of Poland, comes from a patriotic Polish family from the Vilnius region in Lithuania. Her mother, Lidia Mackiewicz, was a teacher; her father, Czesław Mackiewicz, was a specialist in forestry. The family settled within the present Polish borders after the Second World War. During the war her father was taking part in guerrilla warfare against the German forces occupying the Vilnius region; one of his brothers fought at Monte Cassino in Italy as a soldier of the Polish Corps of General Władysław Anders. The second brother, an officer of the Polish Army, was killed at Katyń Forest.

Maria Kaczyńska attended primary and secondary schools in Rabka Zdrój in southern Poland. She graduated from the Department of Maritime Transport of the Higher School of Economics (now the University of Gdańsk) in Sopot on the Baltic coast. After receiving her diploma she worked at the Maritime Institute in Gdańsk, where she conducted research into the developmental perspectives of maritime freight markets in the Far East.

In 1978 she married Lech Kaczyński, at that time an assistant research fellow at the Faculty of Law of Gdańsk University, an activist of the democratic anti-Communist opposition in Poland. In June 1980 she gave birth to her daughter, Marta, and shortly afterwards, in August 1980, widespread labour strikes broke out in Gdańsk and other Polish cities; the "Solidarity" trade union movement was established. When the Communist authorities cracked down on "Solidarity" and introduced martial law in Poland in 1981, her husband was interned for almost a year; after his release he was active in the underground "Solidarity" movement. At that time Maria Kaczyńska was on maternity leave; finally she decided not to return to work at the Maritime Institute. She engaged in tutoring and worked as a freelance translator from English and French; at the same time she was bringing up her daughter and helping her husband in his fight against the Communist regime in Poland.

After the fall of the Communist regime, during the period of political transformation of the country, when her husband held several important public offices, Maria Kaczyńska always supported charitable and cultural initiatives, especially when Lech Kaczyński was Mayor of Warsaw in 2002-2005. When she became the First Lady of Poland in 2005, her public activities took on a new dimension. As First Lady she co-operates with Polish and foreign non-governmental organizations focusing on social, medical and humanitarian issues. She participates in charity projects, using her position to help impoverished and handicapped persons, notably children with health problems and disabilities. She supports initiatives enriching Polish cultural life, acting in concert with artistic and intellectual circles. She is committed to promote her country abroad and to strengthen the positive image of democratic Poland in the world. She sometimes acts as Special Envoy of the President, representing her husband at official functions in various countries. She is involved in the international promotion of Polish cultural heritage.

Maria Kaczyńska takes an interest in literature and art; she loves music, ballet and the theatre. She likes travelling, which gives her an opportunity to gain an insight into the lives and traditions of other countries. She values both family life and social life. She enjoys spending her time with her three-year-old granddaughter Ewa. She speaks English and French and possesses some knowledge of Spanish and Russian.

The First Lady admits to having a strong personality. Her pleasant manner, cheerfulness and a fine sense of humour have won her a lot of friends; she is always open to new ideas. In matters of dress and personal adornments she prefers restrained, classical style.

Both the President and the First Lady love animals; they own two dogs and two cats.

PRESIDENTIAL PALACE
00-071 Warszawa, Krakowskie Przedmiescie 48/50
Tel. (+48) (022) 695-29-00

CHANCELLERY OF THE PRESIDENT OF THE REPUBLIC OF POLAND
00-902 Warszawa, ul.Wiejska 10
Switchboard (Operator) (+4822) 695-29-00

Press Office
(+4822) 695-12-40, (+4822) 695-12-41 , Fax 695-12-53 i 54

Citizens´ Letters and Opinions Bureau
(+4822) 695-20-29, Fax (+4822) 695-22-38
mailto:listy@prezydent.pl

webmaster
mailto:fnowaczynski@prezydent.pl

[ 01 Aug 2008 16:12 ]
President of Poland will also participate in the 4th Energy Summit in Baku in November this year

Baku. Lachin Sultanova – APA. Azerbaijan’s ambassador extraordinary and plenipotentiary to Poland Vilayat Guliyev interviewed by APA

-Foreign Minister of Poland called Azerbaijan one of the ten priority countries. This is perhaps in terms of energy security of Poland. And what does cooperation with Poland promises Azerbaijan?

-Azerbaijan is in the focus of attention of the European Union with its important geostrategic position, rich natural resources, leading position in the region and dynamic development. It is undeniable that Poland is one of EU members, which take especially great interest in our country. It was underlined several times that Azerbaijan-Poland relations rose to the stage of strategic partnership both on the level of president and foreign minister and political-economic relations with Azerbaijan were priority for Poland. Of course, both energy security of Europe and Azerbaijan’s becoming an important transit country play important role here. It should also be mentioned that Azerbaijan, which already has broad financial opportunities, can implement important economic projects along with Poland and make investments in the country’s economy in the near future. In this respect it is possible to predict that interest of Poland and other countries of Eastern European bloc in Azerbaijan will increase gradually. Cooperation with Poland opens up opportunities for Azerbaijan to establish closer partnership with such international organizations as UN, EU and NATO. The support for the right position of our country and adoption of the statement condemning Armenia’s aggressive policy in the UN discussions on Nagorno Karabakh in March this year was possible thanks to the active position of such EU members as Poland, Romania and Baltic states. In May this year Poland and Sweden offered to simplify visa regime and strengthen the relations with such post-Soviet countries as Azerbaijan, Ukraine, Moldova and Georgia. Another important indicator is the expansion of Poland’s relations with GUAM. Polish President Lech Kaczyński’s statement during the bilateral meetings in Paris, within the framework of EU-Mediterranean countries summit supporting Azerbaijan’s position may be assessed as another answer to the question what Poland can do for our country. I think that there is enough unused potential both in political and economic spheres and the atmosphere of mutual confidence, sincere and business relations between the presidents of the two countries will raise Azerbaijan-Poland relations to a higher level.

-In the first half of 2008 Azerbaijan-Poland relations were very dynamic in terms of high-level mutual visits. Will this rate continue till the end of the year?

In February this year President Ilham Aliyev paid the second official visit to Poland within the past three years. The heads of states had productive talks, important documents were signed during the visit. In April-June Azerbaijan’s Ministers of Foreign Affairs, National Security and Interior Affairs visited Poland. Chairman of Polish Senate participated in the 90th jubilee of Azerbaijani Parliament, First Lady of Poland came to Baku to attend the international conference “The role of women in cross-cultural dialogue” in June. The third meeting of Azerbaijan-Poland intergovernmental economic commission is planned to take place in September-October in Warsaw. Polish president will also attend the 4th Energy Summit in Baku in November. You see both sides are interested in preserving tempo and dynamics of the relations.

-On what stage is the establishment of Sarmatiya-2 Company? Is it possible to say that the energy summit planned to be held in Baku in November will make contributions to this issue?

-As these issues are still on the stage of preparation, I would not like to make predictions that can surpass the developments and opinions of experts. Suffice it to say that after the 1st Energy Summit chaired by Azerbaijani President in Krakow in May 2007 the interest in the idea of delivering Caspian’s energy resources to Europe by alternative ways aroused and the European Union has taken interest in this project more seriously. The increase of the number of participants in the following summits is the display of this interest. During Ukrainian President’s visit to Baku Azerbaijan once more demonstrated that its position on the idea of new oil pipeline is unchangeable. Taking all this into account we can say that a number of important decisions will be made during Baku summit in November.

-Poland has held two national exhibitions in Baku up to now. How have these exhibitions influenced the bilateral economic relations?

-Undoubtedly, each exhibition is the important indicator of a country’s economic opportunities and potential. On the other hand, such exhibitions offer opportunities to the producers and exporters to establish closer and direct relations. In this respect, Polish exhibitions held in Baku have made influence on the economic cooperation and increase of trade turnover between the two countries. I regret that our consumers have not paid enough attention to Poland’s food industry meeting high ecological requirements or light industry with high-quality and relatively cheap products. Besides, Azerbaijan is more known in Poland as a country of oil and gas and this casts shadow on the opportunities of cooperation in other spheres. Transport-related problems also pose some obstacles in the intensive implementation of economic relations.

-Does Azerbaijan also plan to hold similar exhibitions demonstrating its economic opportunities in Poland?

The next meeting of Azerbaijan-Poland Intergovernmental Commission will be held in Warsaw in October-September of the current year. Within the framework of that event, Azerbaijan’s Ministry of Economic Development plans to demonstrate an exhibition reflecting the development of various spheres of the country’s economy over the last couple of years. Besides, Poland attaches great significance to the activity of this commission. Polish Deputy Prime Minister Pavlak has recently been appointed the chairman of the joint economic commission.

-What projects are implemented in the humanitarian field? Are you satisfied with the research and development works carried out in Polish archives in regard to Azerbaijan at the beginning of the twentieth century?

Considerable progresses have been made in this field since the Embassy was opened in Poland. Close relations have been established between Baku Slavic University and Warsaw and Poznan universities. Rector of Baku Slavic University, Professor Kamal Abdulla has twice been to Poland in this respect. The Polish delegation led by Rector of Warsaw University visited Baku in May, conducted meetings at Baku Slavic University and other higher institutions and discussed the ways of mutual cooperation. Azerbaijani language is taught at Warsaw University at present. Research and development works in Polish archives in regard to Azerbaijan at the beginning of the twentieth century are possible to be carried out individually. We also do our best to help our historians and philologists in this work within the bounds of possibility. For instance, our Embassy had considerable services in finding out Nasiman Yagublu’s monography devoted to Azerbaijan-Poland relations in twenties-thirties of the last century. We are also going to publish M. A. Rasulzadeh’s book “Azerbaijan in struggle for independence” translated into Polish in Warsaw in 1938. We will make every possible endeavor to continue this work henceforth.

-What historical points have been reflected in the book dedicated to Azerbaijan People’s Republic published by you?

My book entitled “Azerbaijan in Paris Peace Conference” have been published in Baku this year. In April, 1919, the Azerbaijani delegation led by the Parliament’s Chairman A. Topchubashov paid a visit to Paris and published a number of booklets and brochures in English and French for the purpose of closely introducing their state to the European community and representatives of political circles. I’ve translated one of those books from English and published. I’ve always interested in the history of our first republic and I continue my research and development works in Polish archives in my spare times.

Alex Lech Bajan
Polish American
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
TEL: 703-528-0114
TEL2: 703-652-0993
FAX: 703-940-8300
sms: 703-485-6619
EMAIL: Polonia@raqport.com

WEB SITE: http://raqport.com

Rosja odrzuca gruziński pokój

2008-08-12T08:39:00.000-07:00

Rosja odrzuca gruziński pokój
Nasz Dziennik, 2008-08-12
Pomimo ogłoszonego przez Gruzinów zawieszenia broni siły rosyjskie nie przerywają natarcia. - Zgodnie z informacjami naszych sił pokojowych w Osetii Południowej Gruzja nadal wykorzystuje oddziały wojskowe i z tego względu nie możemy rozważyć tego dokumentu - powiedział rzecznik Kremla. Ponad 50 rosyjskich samolotów bombardowało wczoraj przez kilka godzin strategiczne tereny Gruzji. Rosyjskie siły zbrojne weszły do miasta Gori w centralnej Gruzji, leżącego ok. 35 km od granicy z Osetią. Informację taką przekazał sekretarz gruzińskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Aleksander Lomaja. Obecnie, jak podają korespondenci, miasto znajduje się pod kontrolą wojsk Kremla. Na szczęście Gori wcześniej zostało w dużym stopniu ewakuowane. W dramatycznym orędziu prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili, apelując do społeczności międzynarodowej o natychmiastową pomoc, powiedział, że rosyjscy żołnierze zajęli już ponad połowę terytorium jego kraju. Moskwa zaprzecza tym doniesieniom. Władze gruzińskie obawiają się, że kolejnym celem ataków może stać się stolica, Tbilisi. Tymczasem szacunkowe dane mówią już o 2 tys. ofiar konfliktu. Zdaniem prezydenta Micheila Saakaszwiliego, 90 proc. ofiar konfliktu między Gruzją a Rosją to cywile. W wyniku walk rosyjskie siły zbrojne straciły 18 żołnierzy, w tym jednego oficera. Ranne zostały 52 osoby, a losy 14 kolejnych pozostają nieznane. Prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili podpisał wczoraj sporządzony przez przedstawicieli UE dokument zatwierdzający rozejm w Osetii Południowej. Dokonał tego w obecności przybyłych do Gruzji ministrów spraw zagranicznych Francji i Finlandii, Bernarda Kouchnera i Alexandra Stubby. Jednakże strona rosyjska pozostaje nieubłagana. Moskwa odrzuciła gruzińską propozycję odnośnie do zawieszenia broni. Jako powód podała trwające nadal walki. Zapowiedziała także, że nie zamierza nawet brać pod uwagę dokumentu podpisanego przez prezydenta Saakaszwiliego w obecności ministrów spraw zagranicznych Francji i Finlandii. Dodatkowe siły wojskowe Rosji wyposażone w czołgi T-72 i T-62 oraz samobieżne wyrzutnie rakietowe "Uragan" dotarły wczoraj do Osetii Południowej. Także w Abchazji Rosja zwiększyła liczebność swoich wojsk do 9 tysięcy. W związku z tym prezydent Saakaszwili zwrócił się do krajów zachodnich o pomoc. - Obecny kryzys nie dotyczy już tylko Osetii Południowej, ale ocalenia Gruzji jako państwa - powiedział gruziński prezydent. Moskwa z kolei oświadczyła, że nie zamierza przekraczać granicy administracyjnej Osetii Południowej i że nie naruszy terytorium Gruzji. W niedzielę z prezydentem Gruzji spotkał się szef francuskiego MSZ Bernard Kouchner. Zdaniem szefa francuskiej dyplomacji, prezydent Saakaszwili "jest zdecydowany doprowadzić do pokojowego rozwiązania kryzysu", a Unia Europejska powinna stać się głównym mediatorem pomiędzy Gruzją a Rosją. Także prezydent RP Lech Kaczyński zgadza się z pozycją prezentowaną przez większość krajów zachodnich. Stwierdził, że należy z całą mocą zaangażować się w dyplomatyczne rozwiązanie tego konfliktu, lecz zaznaczył, iż aby było to możliwe, musi najpierw dojść do obustronnego wstrzymania ognia. Prezydent nie wykluczył, że wkrótce może udać się do Tbilisi, by osobiście uczestniczyć w mediacjach. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zorganizowało ewakuację obywateli naszego kraju z gruzińskiego terytorium. Wczoraj wróciło do Warszawy w trzech grupach około 200 Polaków. Wraz z nimi Gruzję opuszczali także obywatele tego kraju oraz innych państw Europy i Amerykanie. Sekretarz generalny NATO Jaap de Hoop Scheffer wyraził wczoraj swoje oburzenie w związku z nieczystą walką ze strony Rosji. Jego zdaniem, Rosja użyła w stosunku do Gruzji niewspółmiernych sił i naruszyła jej integralność terytorialną. Podobnego zdania jest brytyjski minister spraw zagranicznych David Miliband. Skrytykował on Rosję za działania zmierzające do rozszerzenia akcji zbrojnej poza Osetię Południową. W wydanym oświadczeniu wezwał rosyjskie władze do przyjęcia gruzińskiej oferty pokojowej. Tymczasem włoski szef MSZ Franco Frattini ostrzegł przed tworzeniem wśród państw UE "antyrosyjskiej koalicji". Zastrzegł jednakże, iż niepodważalna jest konieczność międzynarodowej dyskusji. Na skutek wybuchu konfliktu rosyjsko-gruzińskiego, w związku z obawą ograniczenia dostaw surowca, rosną ceny ropy naftowej. Cena za baryłkę tego surowca wzrosła wczoraj o 1,54 dolara i wynosi obecnie 116,74 USD. Gruzja odgrywa kluczową rolę w dostarczaniu ropy naftowej z Morza Kaspijskiego. Według rosyjskich komentatorów, Rosja, wyczuwając strach Zachodu, nie zamierza bezinteresownie oddać wojny. Wprowadzenie sankcji wobec Rosji jest ich zdaniem mało prawdopodobne, ponieważ oznaczałoby eskalację konfliktu, a taki scenariusz raczej nie jest potrzebny Zachodowi. Tymczasem rosyjski prezydent Dymitrij Miedwiediew oświadczył wczoraj, że stolica Osetii Południowej - Cchinwali, znajduje się pod kontrolą rosyjskich sił pokojowych. - Znaczna część operacji zmuszenia gruzińskich władz do ustanowienia pokoju w Osetii Południowej została zakończona. Cchinwali jest pod kontrolą wzmocnionego rosyjskiego kontyngentu - stwierdził. Rosja zażądała wczoraj rano od przebywających w Abchazji sił gruzińskich, by te oddały broń. Swoje ultimatum przekazała przez ręce wojskowych obserwatorów z ONZ. Gruzja na takie roszczenia odpowiedziała odmownie. Z kolei jak poinformował minister obrony Abchazji Mirab Kiszmaria, jej siły całkowicie zablokowały wojska gruzińskie w wąwozie Kodori. - Wszystkie drogi i ścieżki górskie, wszystkie szlaki komunikacyjne pozwalające wyjść z tego miejsca są zablokowane - powiedział Kiszmaria. Przywódcy krajów bałtyckich wykazali zdecydowaną postawę. W wydanej przez siebie deklaracji skrytykowali i potępili "rosyjską agresję na niepodległe państwo gruzińskie". Zagrozili także przerwaniem programu ułatwień wizowych dla obywateli rosyjskich. - Ponownie wzywamy stronę rosyjską do przerwania ataków i wyjścia naprzeciw wysiłkom mediacyjnym - powiedział niemiecki wiceminister ds. zagranicznych Gernot Erler. Paweł Kowal, wiceminister spraw zagranicznych w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, uważa, że wybuch wojny w Gruzji w żadnym wypadku nie oznacza fiaska polskiej polityki. W jego opinii, potwierdza jedynie, że polska diagnoza sytuacyjna była trafna i że Rosja wykazuje tendencje, wobec których Europa nie może pozostawać bezbronna. - Teraz chciałbym się spodziewać jednoznacznej reakcji państw europejskich i Stanów Zjednoczonych na wydarzenia w Gruzji - stwierdził minister Kowal. Zwrócił przy tym uwagę na ogromną rolę konfliktów interesów, jednocześnie też zwrócił uwagę na pewną zdolność mobilizacji. - Prezydent i rząd polski wykonują w ostatnich dniach dużą pracę i moim zdaniem przynosi ona efekt na forum Unii Europejskiej i NATO - ocenił. - Wiele sobie obiecuję po kolejnych konsultacjach prezydenta Kaczyńskiego z partnerami w Europie. Staje się powoli oczywiste, że państwo, które jest gotowe bez przyczyny wysłać samoloty na swojego sąsiada i go zbombardować, nie spełnia kryteriów głównego partnera Unii - zauważył Kowal. Zaprzeczył przy tym, jakoby bojkot rosyjskich surowców energetycznych przyniósł jakiekolwiek wymierne efekty. - Gaz i ropa nie rozstrzygają historii świata. One i tak muszą być gdzieś sprzedawane, także to nie jest tak, że my jesteśmy uzależnieni od Rosji, a Rosja od nas. My potrzebujemy gazu i ropy i cała Europa będzie go nadal kupować, jednak zbliżenie polityczne w oczywisty sposób jest trudne, kiedy lecą bomby - skonstatował.
Marta Ziarnik
DO GÓRY

Zobacz również inne publikacje związane z tym tematem:
Artykuły:
• Otwarta puszka Pandory - [2008-08-11]
• Z punktu widzenia rosyjskich interesów... - [2008-08-11]
• Niemieckie MSZ popiera Rosję - [2008-08-11]
• Wypowiedzi polityków odnośnie do wojny rosyjsko-gruzińskiej - [2008-08-11]
• Tej wojny Moskwa nie odpuści - [2008-08-11]
• Gruzja może jedynie zyskać - [2008-08-09]
• To może być krwawy i długotrwały konflikt - [2008-08-09]
• Gruzja walczy o niepodległość, Rosja - o ropę - [2008-08-09]
• Ropa cenniejsza niż pokój - [2008-08-08]
Audycje:
• Sytuacja na Kaukazie - [2008-08-12]Andrzej Maciejewski, politolog z Instytutu Sobieskiego

Wypowiedzi polityków odnośnie do wojny rosyjsko-gruzińskiej

2008-08-11T06:14:00.000-07:00

Wypowiedzi polityków odnośnie do wojny rosyjsko-gruzińskiej
Nasz Dziennik, 2008-08-11
Carl Bildt, minister spraw zagranicznych Szwecji: - Ofensywa rosyjska przeciwko Gruzji i w Gruzji jest agresją niezgodną z prawem międzynarodowym oraz podstawowymi zasadami bezpieczeństwa i współpracy w Europie. Pół wieku temu Hitler używał tej samej doktryny, by podkopać i zaatakować znaczące obszary Europy Środkowej. Ban Ki Mun, sekretarz generalny ONZ: - Jestem głęboko zaniepokojony narastającymi napięciami w regionie Abchazji, w tym bombardowaniami górnej części wąwozu Kodori. Witalij Czurkin, ambasador Rosji przy ONZ: - Konieczne jest, aby Gruzini przestali uciekać się do przemocy i wycofali się z Osetii Południowej. Wstrzymanie ognia nie jest rozwiązaniem, ta awantura się nie powiodła i jedyne rozstrzygnięcie to powrót do status quo ante. Rosja ze swojej strony nie wycofa swych sił. Karen Pierce, brytyjska ambasador przy ONZ: - Moskwa domagała się gwarancji, że siły gruzińskie zaprzestaną walk i wycofają się z regionu, lecz sama takich gwarancji dać nie chciała. Gruzini złożyli propozycję zawieszenia broni i to zastanawiające, że Rosjanie nie chcą na nią odpowiedzieć. James Jeffrey, zastępca doradcy Białego Domu ds. bezpieczeństwa narodowego: - Eskalacja działań ze strony rosyjskiej może w dalszej perspektywie mieć zasadniczy wpływ na stosunki między Rosją a Stanami Zjednoczonymi. Radosław Sikorski, minister spraw zagranicznych Polski: - Unia Europejska jest gotowa do odegrania roli stabilizującej w tym regionie pod warunkiem, że aktorzy tego dramatu ostudzą emocje i odejdą od eskalacji konfliktu. Unia może być dobrym partnerem, bo jest wiarygodna wobec obu stron zaangażowanych w konflikt. Paweł Kowal, wiceminister spraw zagranicznych w rządzie Jarosława Kaczyńskiego: - Polska nie powinna zmieniać swojej polityki i na wszystkich forach międzynarodowych winna się upominać o poszanowanie integralności terytorialnej Gruzji. Nie czas dzielić włos na czworo, nie czas pytać, czy inaczej mogła wyglądać polityka gruzińska w ostatnich latach. Dzisiaj trzeba stanąć jednoznacznie po stronie tych, na których lecą bomby. Lech Kaczyński, prezydent RP: - W Gruzji potrzebne są nowe siły pokojowe. Rosjanie bombardują Gruzję, nie używając nawet żadnych zasłon - pod swoją własną flagą. Mamy do czynienia z naruszeniem integralności kraju europejskiego, a kto wie, czy nawet nie z próbą obalenia demokratycznie wybranych władz Gruzji - kraju, który sam zalicza się do europejskich, choć dziś nie jest ani w UE, ani w NATO. Działania sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej na terytorium Osetii Południowej są sprzeczne z prawem międzynarodowym i są aktem agresji. Angela Merkel, kanclerz Niemiec: - Rosyjskie naloty lotnicze na gruzińskie terytorium winny być natychmiast wstrzymane. Gernot Erler, wiceminister spraw zagranicznych Niemiec: - Gruzja pogwałciła prawo międzynarodowe, ponieważ postanowiła rozwiązać problem prorosyjskiej separatystycznej Osetii Południowej za pomocą wojska. Nie należy oceniać Rosji zbyt pochopnie i zbyt ostro. Eskalacja nastąpiła w wyniku obustronnych prowokacji. Od początku było jasne, że wtargnięcie wojsk gruzińskich na teren Osetii sprowokuje Rosję do działania.
MBZAlex Lech BajanRAQport Inc.2004 North Monroe StreetArlington Virginia 22207Washington DC AreaUSATEL: 703-528-0114TEL2: 703-652-0993FAX: 703-940-8300sms: 703-485-6619EMAIL: sales@raqport.comWEB SITE: http://raqport.comReplacement for the SUN COBALT RAQ LINENew Centos BlueQuartz with GUIsupply and global tech support

wypowiedzi przedstawicieli niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych zdecydowanie dowodzą, że niemiecka dyplomacja w konflikcie rosyjsko-gruziński

2008-08-11T06:05:00.001-07:00

wypowiedzi przedstawicieli niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych zdecydowanie dowodzą, że niemiecka dyplomacja w konflikcie rosyjsko-gruzińskim wspiera Moskwę.

Minister stanu w niemieckim Ministerstwie Spraw Zagranicznych Gernot Erler (SPD) w udzielonych ostatnio wywiadach kilkakrotnie zarzucił Gruzji naruszenie prawa międzynarodowego. Jego zdaniem, Gruzja pogwałciła to prawo, ponieważ postanowiła rozwiązać problem prorosyjskiej separatystycznej Osetii Południowej za pomocą wojska. W wywiadzie dla monachijskiego "Sueddeutsche Zeitung" Erler ostrzega, aby nie oceniać Rosji zbyt pochopnie i zbyt ostro. - Eskalacja nastąpiła w wyniku obustronnych prowokacji - stwierdził wiceszef niemieckiej dyplomacji i dodał, że od początku było jasne, iż wtargnięcie wojsk gruzińskich na teren Osetii sprowokuje Rosję do działania. Wiceszef niemieckiego MSZ przyznał, że dobre stosunki rosyjsko-niemieckie, do których wyjątkowo przyczynił się poprzedni socjaldemokratyczny kanclerz Gerhard Schroeder, powinny zostać wykorzystane do tego, aby Niemcy zostały negocjatorem w konflikcie kaukaskim.
Również wypowiadając się dla radia NDR-Info Geront Erler obwiniał gruzińskiego prezydenta o to, że zamierza rozwiązywać problemy za pomocą wojska, czego nie da się zrobić. Niemiecki polityk stwierdził, że taka strategia jest zerwaniem nadzorowanego przez siły międzynarodowe zawieszenia broni z 1992 roku. Jego zdaniem, w obecnym stanie rzeczy przyjęcie Gruzji do NATO na pewno zostaje na długi czas odłożone.
Szef niemieckiej dyplomacji Walter Frank Steinmeier (SPD) rozmawiał telefonicznie zarówno z szefem rosyjskiej dyplomacji Siergiejem Ławrowem, jak i z gruzińskim prezydentem Micheilem Saakaszwilim, lecz efektem tych rozmów był jedynie apel o zawieszenie broni. Tygodnik "Der Spiegel" w jednym z komentarzy określił działania Waltera Steinmeiera jako naiwne.
Z kolei specjalista frakcji SPD w Bundestagu do spraw zagranicznych Gert Weisskirchen w wywiadzie dla "Deutschlandfunk" stwierdził, że prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili ofensywą na Osetię dostarczył następnych argumentów przeciwko przyjęciu tego kraju do NATO.
Kanclerz Angela Merkel (CDU) także rozmawiała telefonicznie z przedstawicielami Moskwy i Tbilisi. Zaapelowała o natychmiastowy i bezwarunkowy rozejm w konflikcie w Osetii Południowej. Wezwała przy tym wszystkie siły uczestniczące w konflikcie do powrotu na pozycje, jakie zajmowały przed wybuchem walk. Podkreśliła też konieczność zachowania terytorialnej integralności Gruzji. - Rosyjskie naloty lotnicze na gruzińskie terytorium winny być natychmiast wstrzymane - powiedziała.
Niemieckie media nie potwierdziły jednak rosyjskich informacji, jakoby Angela Merkel miała zamiar w przyszłym tygodniu przylecieć do Moskwy na rozmowy o sytuacji kaukaskiej z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem.

Waldemar Maszewski, Hamburg

Wojna gruzińsko-rosyjska Georgia Russia War 2008 Polish Russia War 1920

2008-08-10T12:52:00.001-07:00

Wojna gruzińsko-rosyjska Georgia Russia War 2008 Polish Russia War 1920
prof. dr hab. Anna Raźny (2008-08-09)
Aktualności dnia
słuchaj zapisz
Russia & Georgia @ War.
Polish-Bolshevik War/Polish-Soviet War part 1

PART 2

Bitwa Warszawska 1920

Rok 1920

Bitwa Warszawska

Cud nad Wisłą - OP.03

Polacy, Którzy uratowali europe

Gruzja przestrogą dla Polaków w sprawie "Tarczy"

2008-08-10T05:27:00.001-07:00

Gruzja przestrogą dla Polaków w sprawie "Tarczy"

Według raportu BBC z 9go sierpnia, 2008, delegaci USA i UE pojechali do Gruzji, podczas gdy konflikt w Południowej Ossetji pogłębia się. Delegaci ci mają nadzieję przyczynić się do zakończenia krwi rozlewu. Jak dotąd są zostało zabitych około 1,400 ludzi, głównie cywilów. Są setki rannych oraz tysiące uciekinierów.

Rosyjskie odrzutowce zbombardowały szereg miast, włącznie z Gori w centralnej Gruzji, gdzie zginęło 60 osób, wielu cywilów jest wśród zabitych. Według raportu ONZ, około dwa i pół tysiąca uciekinierów zbiegło do Gruzji i blisko 5000 przekroczyło granicę Rosji. W przełęczy Kodowi wojska gruzińskie są atakowane przez separatystów. Walki w Gruzji trwają od trzech dni.

Prezydent Rosji Dymitry Medwiediew ogłosił, że siły rosyjskie zaprowadzą spokój w Gruzji. Tymczasem w Pekinie prezydent Bush serdecznie uściskał swego „osobistego przyjaciela” premiera Wladimira Putina i tym samym daje znać Gruzinom, że żadne dramatyczne posunięcia USA, pod adresem Moskwy, nie wchodzą w rachubę. Podstawowa rzeczywistość daje o sobie znać. Gruzja jest pionkiem w grze Waszyngton-Moskwa - grze określonej faktycznym stanem arsenałów nuklearnych na świecie.

Gruzini, podobnie jak kiedyś Węgrzy, mogą mieć nadzieje, że bojowe wypowiedzi polityków w USA, dają im poważne gwarancje. Trudno im zrozumieć fakt, że ani Waszyngton ani Moskwa, nie będą się narażać na wymianę ataków nuklearnych między Stanami Zjednoczonymi i Rosją, z powodu szkód ponoszonych przez takich sympatyków USA, jak Gruzini, Węgrzy lub Polacy.

Podstawowym faktem jest, że Rosja może zniszczyć USA w pół godziny, za cenę zniszczenia Rosji przez siły USA w tym samym czasie. Natomiast sprawa poważnych strat ponoszonych przez słabeuszy, którym wydaje się, że są partnerami wielkich potęg, nie przejmuje graczy w Waszyngtonie i w Moskwie, oraz w sprzymierzonym z Moskwą Pekinie.

Wszyscy delegaci pokojowi przedstawiają państwa należące do NATO i nie są uważani przez Moskwę za bezstronnych rozjemców, ponieważ USA chce wprowadzić Gruzję do NATO. Po przyjacielskiej rozmowie z Bush’em w Pekinie, premier Putin przybył do Północnej Ossetii i oskarżył rząd Gruzji o „ludobójstwo,” oraz stwierdził, że zjednoczenie Południowej Osetii z Gruzją jest obecnie „zupełnie nieprawdopodobne.”

W ten sposób, wobec pogrążenia Gruzji w zbrojny konflikt z Moskwą, jest rzeczą bardzo nieprawdopodobną, żeby wszyscy członkowie NATO chcieli szybko wprowadzić Gruzję do swojej organizacji. Jest do dokładnie taki stan rzeczy, jakiego Gruzja najwyraźniej nie spodziewała się, dokonując ataku na południową Ossettię.

Rosyjski ambasador przy NATO, Dymitry Rogozin stwierdził, że nie może być żadnych pertraktacji z Gruzinami, dopóki ich wojska nie wyjdą z Południowej Ossettii, którą obecnie „oswabadzają” wojska rosyjskie. Południowa Ossettia była niezależna od Gruzji od 1992 roku i jest zbrojona przez Rosję.

Obecnie pancerne jednostki i artyleria rosyjska walczą przeciwko interwencji sił Gruzji, uzbrojonych przez USA. Parlament Gruzji zatwierdził dekret prezydenta Saakaszwili’ego o stanie wojennym na 15 dni, mimo kolosalnej dysproporcji sił między Gruzją i Rosją. Gruzini mają nadzieję na pomoc USA.

Pierwszym żądaniem Gruzji jest powrót 2000 Gruzinów, walczących pod rozkazami Amerykanów w Iraku. Jak dotąd, prezydent Bush, przyglądający się olimpiadzie w Pekinie, powiedział, że ataki rosyjskie na terenach, zewnątrz Południowej Ossettii, stanowią niebezpieczną eskalację kryzysu i nie respektują całości terytorium „suwerennej” Gruzji, oraz zagrażają pokojowi całego regionu (bogatego w ropę naftową i gaz ziemny).

Natomiast generał Wladimir Boldyjew, dowódca interweniujących wojsk rosyjskich, ogłosił, że wojska jego„uwolniły” miasto Czynwali i odepchnęły wojska gruzińskie. Gruzini temu zaprzeczają, oraz twierdzą, że zestrzelili dwa rosyjskie odrzutowce. Natomiast ambasador rosyjski w Gruzji, Wjaczesław Kowalenko, zakomunikował 9go sierpnia, 2008, że miasto Czynwali zastało zniszczone całkowicie przez wojska Gruzji.

Od wojny domowej w 1990tych latach, Rosja okupuje prowincje Gruzji, Abchazję i Południową Ossettię, które ogłosiły niepodległość od Gruzji i nawiązały bliskie stosunki z Moskwą. Dzięki pomocy wojskowej i finansowej USA, Gruzja ubiega się o członkostwo w NATO. Sprawa ta jest obecnie pod poważnym znakiem zapytania, z powodu działań wojennych i strachu państw Europy zachodniej przed rosyjskim arsenałem nuklearnym.

Naturalnie sprawa Gruzji jest dla Rosji bez porównania mniej ważną, niż byłyby amerykańskie wyrzutnie pocisków nuklearnych na terenie Polski, odległe od Moskwy tylko o cztery minuty lotu pocisku. Reakcja Rosji na tego rodzaju zagrożenie rosyjskich ośrodków kontroli i dowodzenia prawdopodobnie spowodowałoby sytuację bez porównania groźniejszą dla Polski, niż jest obecna sytuacja wynikająca z akcji rosyjskich sił zbrojnych przeciwko Gruzji.

Prof. Iwo Cyprian Pogonowski

Poland Georgia Together Forever! Polish-Georgian Friendship

2008-08-10T05:12:00.001-07:00

Poland Georgia Together Forever! Polish-Georgian Friendship

Tribute to Georgians in Polish Service

Katarzyna Pakosinska (tańczy gruziński taniec

Poland and Georgia fight for freedomGeorgian Officers Fighting for Polandby Gia Kandashvili
Seehttp://www.tvpolonia.com/player/index.php?path=58&mov=87367586.wmv&play=1W rogatywce i tygrysiej skórze - film dokumentalny - TV Polonia ...Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.Originally Published in Georgia Today NewspaperLast week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.Jerzy LubachWhen Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.Georgian emigration in PolandFrom Wikipedia, the free encyclopediaJump to: navigation, searchThe documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king's diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki's talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.[edit] Georgian PrometheismActive diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.[edit] Georgians in the Polish military service Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacreImmediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.Ivane Kazbegi, generał brygady.Aleksandre Koniashvili, generał brygady.Kirile Kutateladze, generał brygady.Aleksandre Zakariadze, generał brygady.Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.St. Grigol PeradzeDuring the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.

Poland and Georgia fight for freedom

2008-04-04T03:03:00.000-07:00

Poland and Georgia fight for freedom

Poland and Georgia fight for freedom
Georgian Officers Fighting for Poland
by Gia Kandashvili

See

You can download the Free video I did check and there are no viruses
sprawdzono przez Alex Bajan Polish American from Arlington Virginia
nie ma virusa
darmowy historyczny film
http://rs204.rapidshare.com/files/103769697/Untitled.wmv

W rogatywce i tygrysiej skórze - film dokumentalny - TV Polonia ...Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.

Originally Published in Georgia Today Newspaper

Last week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.
Jerzy Lubach

When Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.
Georgian emigration in Poland
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
The documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king's diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki's talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).
Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.

[edit] Georgian Prometheism
Active diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.

Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925
The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.
The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.

[edit] Georgians in the Polish military service

Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacre
Immediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.
At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:
Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.
Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.
Ivane Kazbegi, generał brygady.
Aleksandre Koniashvili, generał brygady.
Kirile Kutateladze, generał brygady.
Aleksandre Zakariadze, generał brygady.
Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.
Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.
Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.
Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.
Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.

St. Grigol Peradze
During the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.
John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.
After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.